Superman (december 2013)

We denken wel dat als we eenmaal uit de kliniek zijn gekomen dat alles dan voorbij is maar niets is minder waar. Dan begint de strijd pas. Hoe vinden we de balans tussen de juiste hoeveelheid medicatie en het niet weer terugvallen in een nieuwe psychose. Welke signalen zijn belangrijk en welke niet. Bijt je je tanden op elkaar en ga je met de hulpverlener door of ga je juist op dat moment van strijd een wandeling door de bossen maken?

Wat vroeger als normaal werd gezien, staat vandaag ter discussie. Elk signaal kan er immers een zijn die een nieuwe psychose inluidt. Was vroeger een verkoudheid niet iets om zenuwachtig van te worden. Nu zijn we bang omdat we een zakdoek zijn vergeten. Ja, lach maar want om zulk soort futiliteiten gaat het.

Je bent meer tiSupermanTitlejd kwijt door de discussie in jezelf (de voeding van de twijfel) dan dat je die besteedt aan gezond verstand en rationele beslissingen. Ooit konden we dat wel….. rationele beslissingen nemen en eigenlijk kunnen we dat nog steeds zolang we dat “ja, maar….” Nu eens durven loslaten. Je bent immers een mens die fouten maakt, je bent niet onfeilbaar en bent dat nooit geweest.

Goed, er is geestelijk iets mis gegaan, je bent ontspoord en daardoor minder zelfverzekerd maar je bent tevens iemand met normaal verstand die nu alleen tijdelijk wat hulp van buitenaf nodig heeft. Nou en wat dan nog? Die hulp kan bestaan uit gesprekken met hulpverleners maar het kan ook zo zijn dat je dagelijks medicatie moet slikken. Dit is niet om je te pesten, nee, dit is om je te ondersteunen. Dit is wat ze feitelijk ‘herstel’ noemen.

Er is een minpunt op te noemen en dat is dat ik, zelfs na 3,5 jaar ‘herstel’ nog steeds niet de ‘oude’ ben. Kennelijk heb ik, voor mezelf, een superman gekweekt die ik moet zijn geweest, en wil nu aan dezelfde verwachtingen weer gaan voldoen. Ik weet wel zeker dat in dat ‘toen’ fouten en tekortkomingen zaten. Ik viel, en stond weer op. Wel, laat me dan iets nieuws aan jullie vertellen uit het ‘nu’. We maken constant fouten, corrigeren die en vergeten zo snel als mogelijk dat ene moment van onachtzaamheid.

Twijfelen aan ons eigen kunnen is eigenlijk iets wat we ons leven lang doen. Nu, nadat we zijn terug gevallen iets meer dan anders maar het positieve is dat als we aan dat ‘nu’ gaan denken of zelfs aan ‘later’ of ‘straks’ we weer toekomst zien. Er is licht aan het eind van de tunnel en naarmate we dat licht meer naderen, gaan we er ook meer in geloven.

Ik wens U een prettige reis naar de toekomst.

Rolf Th.J. van der Geest ervaringsdeskundige

© Copyright Cliënten Belangen Blad december 2013

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *