Strohalm (januari 2014)

Wat zijn je drijfveren? Wie of wat steunde je? Wat is de sleutel tot het succes waar velen naar streven? Is er een universele oplossing voor?

Het zijn zo wat vragen die een psychiater mij stelde toen we elkaar buiten Zuiderpoort tegen kwamen. Hij wilde maar al te gretig weten hoe het kwam dat ik al 3,5 jaar zonder terugval was. Was er ergens een gemeenschappelijke overeenkomst en ik wist niets beter te zeggen dan: “ik behield het geloof in mezelf”, “ik heb een groot sociaal opvangnet”, “klassieke muziek” maar het meest belangrijke is wel dat geloof in mezelf. Aan het einde van de tunnel schijnt het licht.

Ik ben totaal binnen 7 jaar bijna 10 keer terug gevallen. Heb meerdere opvangklinieken van binnen en buiten gezien, had minstens 3 psychiaters en zeker het tienvoudige aan helpers om mij heen. Toch wil ik hierbij ook die sociale factor niet onderschatten. Het dagelijkse trouwe bezoek van mijn vriend Wilfred die niets beters wist mee te nemen dan een blikje Cola light. Zijn blik in zijn ogen “jij redt het wel; jij vecht jezelf erboven op”.

Het is dus niet alleen het geloof in eigen kunnen, nee, het is ook het vertrouwen dat anderen in je stellen dat jij het in je hebt en daarmee bedoel ik ook jou die dit nu zit te lezen: “er is een uitweg; heb en behoud het geloof in jezelf en in de behandelaars maar wees tevens strijdbaar; laat niet over je heen lopen”.strohalm

Er schijnt een onderzoek te zijn naar die strohalm. Wat drijft mensen, hoe komt de een eruit en hoe de ander. Zijn er gemeenschappelijke factoren? Hoe zit dat binnen de familie? Is er een overeenkomst tussen leden van dat gezin. Is er iets binnen de voorkeuren van muziek, de vormen van geloof, de wijze van opvoeding, de pubertijd en de vorming tot volwassene. Kortom men probeert over de totale breedte van dat spectrum de gouden voorzet te vinden.

Waarom slaat bepaalde medicatie bij de een of bij de ander wel of niet aan. Welke klik is er tussen de therapie en het herstel van de betrokkene? In een van mijn artikelen haal ik een tekst uit de opera Dido and Aeneas aan waarbij de ene geliefde tegen de ander zingt: “Remember me, but don’t forget my fate”. In een notendop is dat de essentie waar ik in geloof: “gedenk me maar vergeet mijn lot niet”. Daar schuilt een kracht in namelijk de wil om “aan gedacht te worden” (jou bestaan wordt erkend en is niet voor niets geweest) maar vooral dat wat geweest is, zal zijn sporen achterlaten. Of je komt er uit maar wees ervan bewust dat dit niet ongeschonden zal zijn.

Er is een mooi Latijns spreekwoord dat stelt:

Luctor et emergo of ik worstel en kom boven.

Rolf van der Geest (ervaringsdeskundige)

© Copyright Cliënten Belangen Blad januari 2014

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *