“Remember me!, but Ah, forget my fate. (mei 2014)

Remember me!, but Ah, forget my fate. 

Denk an mich!, doch ach, vergiss mein Schicksal”

Dit zijn de woorden uit de finale van de opera Dido and Aeneas van Henry Purcell en het was tevens de titel van een boek dat ik wilde publiceren. In die finale zingt de held tot zijn geliefde en antwoordt zei met de oorden “Gedenk mij, maar ach vergeet mijn lot”. De een zal sterven, de ander heeft slechts de herinnering. Hiermee vereeuwigd de held zich, hij krijgt zijn plaats tussen andere helden die hem zijn voor gegaan en wat belangrijk is: er wordt aan hem gedacht.

dido2In eerdere gepubliceerde columns wordt de strijd van mijzelf, iemand die psychotisch is geweest en daar uit wist te komen, beschreven. Een strijd die voortduurt waarbij ik me gesteund weet door veel vrienden, familie, kennissen en collega’s.

Zo lang je geloof hebt en houdt in jezelf, zo lang duurt namelijk die strijd. Er is, en ik kan dat zeggen, 4 jaar vrij van terugval, licht aan het einde van de tunnel. Er gloort hoop.

Het boek zal misschien ooit gepubliceerd gaan worden maar ik trek een veel breder publiek met een internetsite. Alle artikelen zijn niet alleen bedoeld voor patiënten die in de zorg zijn of daar net uit gekomen zijn, nee, het geeft ook inzichten aan hulpverleners en doktoren over wat er allemaal in de menselijke geest omgaat.

 

Haarlem, mei 2014.

© Copyright Rolf van der Geest mei 2014

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *