Pluralis majestatis (juni 2011)

Een houten langwerpige kist was het met aan de bovenkant een langwerpige uitsparing voor een matras. Een kussen ontbrak evenals een deken of een laken. Er waren geen schilderijen en de ramen waren afgedekt met driekwart gesloten luxaflex waar je vanwege het dubbelglas niet bij kon. Feitelijk was deze kamer ontdaan van alle invloeden uit de buienwereld. Ik bevond me in een isoleercel.

Als ik in een psychose ‘zit’ redeneer ik meestal in de ‘wij’ vorm. Zoiets als “dat hebben wij toch goed gedaan” terwijl er op dat moment helemaal geen sprake is van ‘wij’. We voelen ons oppermachtig, onoverwinnelijk en onaantastbaar, we zijn voor eventjes koning en koningin van dit land. De ik-vorm komt eigenlijk bij mij niet voor in een psychose en ik vraag me wel eens af waarom. Voelen wij ons sterker? Hebben we meer invloed? Willen we de leiding hebben over het universum?images

Kennelijk staat die overheersing alleen want ik weet ook dat in diezelfde psychose ik het heft uit handen gaf. Ik liep bijvoorbeeld van punt A naar punt B mat mijn ogen dicht, niet angstig om te vallen of tegen onbekende obstakels aan te lopen. Ik reed met mijn auto in vreemde wijken niet bang om te verdwalen of een ongeluk te veroorzaken. Ik liet los en tegelijkertijd hield ik vast. Een soort van bevroren momentum.

“Wij, Beatrix, Koningin der Nederlanden hebben de eer U voor te stellen…..” Deze zin is wel de meest bekende zin in pluralis majestatis. Een enkel persoon richt zich tot een meerderheid en spreekt vanuit een meervoudsvorm.

Ik probeer op de een of andere manier tijd vast te houden, te vertragen, uit te stellen zodat ik nog langer van die ene seconde kan genieten maar terwijl ik dus dat ultieme genot afwacht, tikt de tijd genadeloos door. Ik weet dat en ik voel het ook: ik moet weer voort maken, weer opschieten maar daarbij tegelijkertijd pas op de plaats houden en me niet laten overdonderen door de haast van de maatschappij. Te haastig is niet goed maar te lang uitstellen ook niet. Ik zoek het evenwicht.

Is een psychose gelijk aan dat evenwicht? Omdat er zoveel chaos tegelijk gebeurt in de hersenen is dat niet tevens het moment van stilte? Het bevroren momentum?

In de film “People in white” wordt op fantastische wijze een beeld geschetst van de psychiatrische mens. Hoe leven totale waanzin en volslagen normaal gedrag samen. Hoe worden beslissingen van medici genomen en hoe reageren de mensen die de gevolgen van die beslissingen moeten ondergaan. 2_kroon_1840Het interessantste aspect van de film is wel dat alles was daar wordt nagespeeld, waar gebeurd is. Ik herkende mijn houten bed en de wijze van praten, de warmte en betrokkenheid van het verplegend personeel maar ook de afstandelijkheid (lees professionele houding) van de behandelaars. De effecten van medicatie maar ook de effecten van de onderlinge verhoudingen tussen behandelden.

Kijk die film kan ik alleen maar schrijven; het geeft een waarheidsgetrouw beeld van de psychiatrische mens.

Rolf Th.J. van der Geest (ervaringsdeskundige)

© Copyright Cliënten Belangen Blad juni 2011

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *