Op de fiets (juli 2011)

Ik heb vreemde buren. Naast mij op de camping woont een ouder stel die het grootste deel van het jaar in Portugal verblijven. In het prachtige campingseizoen van Nederland zie je ze plots 6 weken aaneengesloten verschijnen en ook weer net zo snel verdwijnen.

De algemene mening over mijn buren is dat ze er eigenlijk niet bij horen. Mijn buurman, om een voorbeeld te noemen, zegt zelden of nooit gedag, knoopt geen sociaal praatje aan en ik betwijfel of dat andere buren weten dat hij Jules heet. Hun terrein is een vesting omgeven door sering en liguster. Er hangt vlak voorbij hun hekje een bel die je moet luiden voordat je hun terrein op loopt. Het ziet er slecht onderhouden uit, kortom zij willen geen contact met anderen. En laten we eerlijk blijven: vrijheid, blijheid.

Het was voor mij de eerste en de enige keer dat ik op de camping een psychose heb gehad. Ik was een aantal keren die ochtend in een soort van waak- droomtoestand geraakt en had zo de weg tussen mijn caravan en de slagboom die het terrein van de buitenwereld scheidt, gemaakt. Nu stond ik op de hoek van het laantje waaraan onze caravans liggen en zag of zag ik het nu niet, mijn buurvrouw op de fiets stappen.

fietsZwaaide ik nu wel of zwaaide ik nu niet naar haar. Een feit was dat de fiets geen meter vooruit was gereden en wij twee elkaar stonden aan te staren over een afstand van ruim 200 meter. Nu stapte ze duidelijk op de fiets, ging op het zadel zitten en begon te fietsen naar mij toe. Van schrik maakte ik een afwerend gebaar en dat zorgde er direct voor dat fiets en berijder tot stilstand kwamen. Er was nog geen 25 meter afgelegd.

Ik draaide me snel om en liep weg van het naderende gevaar. Weg van deze feeks op de fiets maar al snel hoorde ik aan het knerpen van het grind dat ik werd ingehaald. Als een wervelwind ging ze voorbij me. Geen enkel woord, geen groet. Ik draaide me weer om terug naar mijn caravan maar ik was nauwelijks voor de tweede maal de bocht om of daar stond ze weer in de verte alsof er niks was gebeurd.

In mijn beleving heeft deze ontmoeting, deze toenadering en afwijzing, uren geduurd. In werkelijkheid slechts 1 minuut.

Diezelfde ochtend nog werd ik opgenomen in Ede om naar een kleine week per ambulance overgeplaatst te worden naar Haarlem.

Met mijn buren heb ik nog steeds sporadisch contact. Zij gaan hun weg en ik de mijne.

Rolf Th.J. van der Geest (ervaringsdeskundige)

© Copyright Cliënten Belangen Blad juli 2011

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *