Ochtendgloren (mei 2014)

Op de een of andere manier werd ik vanochtend voor mijn wekker wakker en keek naar buiten. Het was schemerdonker, geen vogel roerde zich en de contouren, van de bomen in het park achter mijn flat, waren niet te zien. Het was 05.30 uur en dat was 1,5 uur vroeger dan dat ik normaal opsta.

Een half uur later schoot ik plots wakker uit mijn mijmeringen en zag dat schemer plaats had gemaakt voor een mistige, heiige ochtend. Plots zag ik een roodborstje die zich al fladderend een weg zocht naar het nestkastje dat ik heb opgehangen.

Op de een of andere manier realiseerde ik me dat dit een speciale ochtend was. Niet eentje van uitslapen en laat op nee, eentje van genieten van de zonsopkomst en jezelf tegelijkertijd bewust worden van al het mooie dat deze aarde heeft. Ja, u leest het goed dit is een soort van suprematie, een soort van genieten van de oppermacht.
Waarom herinnerde ik me later deze speciale ochtend alleen nog in flarden? Telkens met tussenpozen van een half of een heel uur? Het kon bijvoorbeeld gebeuren dat ik een uurtje later de contouren van die takken wel zag en dat zelfs de eerste knopjes aan de bomen zichtbaar werden. Er was inmiddels een ekster neergestreken op de rand van mijn balkon die nogal meewarig zat te kijken.

Foto Jeanine de Zwarte juni 2014

Foto Jeanine de Zwarte juni 2014

Ik schijn een schare fervente lezers te hebben en die zullen zich nu afvragen wat het bovenstaande nu eigenlijk met psychoses te maken heeft? Waar het mij om gaat is contemplatie, het bewust stilstaan bij de dag, het je bewust worden van de eigen ik, dat moment van verstilling voordat je aan de dag gaat beginnen. Wellicht dat een woord als ‘dankbaarheid’ hier ook wel te pas komt. Dankbaar dat je weer een nieuwe dag mag aanschouwen.

Aan de meeste mensen die ik dit jaar een kerstkaart schreef, stuurde ik de tekst: “Luctor et emergo” of: “Ik worstel en kom boven”. En dat is nu precies wat ik U probeer te vertellen. We worstelen allemaal met de voor- en tegenspoed van het leven maar we komen die worsteling komen we ook weer te boven. Er is iedere ochtend weer licht dat onze morgen kleurt en het meest belangrijke voor mensen die nu in de zorg verblijven: “er is licht aan het eind van de tunnel”.

Rolf Th.J. van der Geest (ervaringsdeskundige en redactielid)

© Cliënten Belangen Blad mei 2014

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *