Mijn muzikale gedachten aan Cuno (februari 2014)

Mijn muzikale gedachten aan Cuno.

Het zal ongeveer drie jaar geleden zijn dat Cuno de Beer mij introduceerde bij Sociëteit “de Vereeniging” aan de Zijlvest in Haarlem. Jonge, getalenteerde musici treden daar maandelijks op en wat het interessante eraan is, is wel dat het allen prijswinnaars zijn van het Prinses Christina concours.

Cuno had, net als ik nog heb, een passie voor jong talent en ik herinner me dat hij dan altijd na afloop, met een glas rode wijn in de hand, tussen het publiek stond en naar de opinie van het publiek luisterde. Met nadruk op het woord ‘luisteren’ want ik hoorde hem zelden openlijk kritiek leveren op de gedane prestatie.

Toch was Cuno ook wel iemand van het intermenselijk contact. Ik weet dat hij bij mij op de camping was en we daar de plaatselijke speeltuin bezochten. Cuno ging tussen de kinderen op een schommel zitten en deed rustig mee met het spel. Echt een beeld om nooit te vergeten.

Je moest van goede huizen komen om hem in zijn mening te ontkrachten. Zijn mening was, zeker bij de redactie van het Clienten Belangen Blad, zeer uitgesproken en zijn rode correctie pen was niet bepaald geliefd. Hij had er nogal eens de neiging van complete zinsdelen te vervangen en zo de bedoeling van de originele schrijver er uit te halen.

Cuno hield van muziek, getuige ook het stuk van Messiaen dat tijdens zijn crematie klonk. Daarmee wil ik zeker niet zeggen dat hij beperkt was in zijn keuze. Nee, we hoorden Bach, Purcell, Banchieri en Franck en dat getuigt van liefde voor vier eeuwen muziek.

Don Asser, zijn vrouw Nelleke en ik waren privé bevriend met Cuno. Er vonden regelmatig etentjes plaats bij Don thuis en daar toonde zich de culinaire inslag van Cuno. Hij smulde, genoot van de wijn maar toen hij eens een fles wit mee naar huis had genomen, kreeg ik kort daarna een bericht dat hij mijn en zulk afwaswater niet lustte. Jawel, om woorden waarmee hij zich uit kon drukken, zat hij niet verlegen.

Ik refereer aan de finale van de opera Dido and Aeneas van Henry Purcell: “remember me, but don’t forget my fate”. Cuno, we weten nu dat het jouw lot was te sterven maar wij zullen je herdenken.

Rolf Th.J. van der Geest (ervaringsdeskundige)

© Copyright Cliënten Belangen Blad februari 2014

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *