Mierennest (april 2011)

Mierennest

 

Er lag een klein hoopje wit zand op de kruising tussen twee tegels. Die tegels vormde een geheel met de rest van het plateau. Zo op een afstand gezien was het hoopje zand een cirkel, volmaakt concentrisch. Wie echter dichterbij ging kijken zag dat rond toch niet helemaal rond was. Nee, het leek meer op een stilstaande ventilator, geen van allen vormde de waaiers een geheel terwijl allen een cirkel vormden en allen in het midden begonnen. Geen enkele was ook gelijk aan de andere, niet in breedte, nog in dikte of in lengte.

 

In het absolute midden van het hoopje zand zat een langwerpig gaatje, gevolgd door weer een stukje gesloten zand en weer gevolgd door een gat. Uit dit gat hadden nijvere mieren zand naar buiten gedragen en rondom de nestopening verspreid. Het was duidelijk: rondom de opening was de opeenhoping van zand het hoogst, verder weg lag het meer uitgevlakt en was het voor de diertjes beter begaanbaar

 

Je kon zien dat, daar waar het zand het hoogst lag, een zandverschuiving had plaatsgevonden. Een deel van de, niet zichtbare, tunnel zat dicht en zeker een stuk of twaalf mieren waren bezig de opening weer vrij te maken. Het bleek echter onmogelijk slechts één zo’n diertje te volgen temeer daar deze ene niet constant boven de grond bleef maar onregelmatig in het gat tussen de tegels verdween. Je raakte toch zo wie zo het spoor bijster daar al die beestjes op elkaar lijken.

 

Als ik zo naar die waaier van zand keek, was de vergelijking met het melkwegstelsel zo gemaakt. Een zwart gat in het midden en een waaier van sterren eromheen. De mieren in mijn melkwegstelsel hadden hun best gedaan: supernova’s, rode dwergen, planeten het was er allemaal en natuurlijk het oneindige zwart waarachter je alleen maar meer kon vermoeden. Een gangenstelsel met werkers, soldaten en natuurlijk een koningin met een nest met larven en eieren.

 

Mijn melkwegstelsel was een levend organisme gevuld met bewegende zichtbare delen en een ondergronds, niet zichtbaar, gangenstelsel. Dit alles kon je natuurlijk ook vergelijken met het menselijk brein waarbij mieren hun component vinden in gedachten en hun larven en eieren weer met nieuwe bedenksels voortgekomen uit een ondoordringbaar gangenstelsel. Is het u trouwens ook wel eens opgevallen hoe vaak dingen zich in cirkels bewegen, nooit in vierkanten of in driehoeken.

 

Neem de tijd eens om de oneindige schoonheid van al wat om ons heen is te bewonderen. Je krijgt gewoon steeds meer aandacht voor de schoonheid en symmetrie. Er zit ook nog een ander voordeel aan dat tijd nemen. Je bent namelijk aan het onthaasten en maakt daarbij stofjes in de hersenen aan die een verder herstel bespoedigen.

 

Rolf Th.J. van der Geest (Ervaringsdeskundige)

 

© Copyright Cliënten Belangen Blad april 2011

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *