Category Archives: Medicatie

Het zalfje (juli 2015)

Er zullen lezers zijn die het navolgende hilarisch vinden maar ik weet wel zeker dat er ook doktoren, psychiaters en verpleegkundigen zijn die het navolgende verhaal herkenbaar vinden maar des al niet te min niet echt leuk. Om het verhaal wat op te vrolijken heb ik het woord ‘zalfje’ met een oplopend cijfer aangeduid.

  1. Werd voorgeschreven door een arts die zei dat het er dezelfde avond zou zijn.
  2. Die avond was niets gearriveerd. De nieuwe kansen lagen de volgende ochtend
  3. Ook hier werd ik teleurgesteld; nee, de middag dan kwam alles binnen
  4. Geïrriteerd nu een beetje want ook in de middag niets
  5. Vooruitgang want jawel, maar niet op het medicatieblad en dus niet uitgereikt
  6. Laat in de avond: wel op medicatieblad maar niet in eigen beheer mogen hebben
  7. Wel in eigen beheer – 21 ieder dag zowel bij ochtend als avond melden dat ik het gebruikt had; dit was slechts een mondelinge controle.

Laat ik nog een poging wagen maar nu met een verstopt oor.

Diezelfde arts die mij het zalfje had voorgeschreven, constateerde tweezijdig een verstopt oor; een zogeheten prop. Hier was olie en een watje de eerste remedie maar simpeler was een oorspuit. De afdeling moest er eentje hebben maar ook van de gesloten afdeling kon men de spuit niet vinden. Dan toch maar de olie en jawel, het werd toegestaan een fles olijfolie op mijn kamer te zetten.

olie pillen

Als ik in de avond terug kom, blijkt de fles verwijderd en staat er een medicinaal cupje met olie. U kunt het raden; alle pogingen op alle afdelingen zijn gedaan: er zijn geen watjes en de klap op de voorpijl: de watjes mag ik de volgende dag zelf gaan kopen.

Dit laatste heb ik inderdaad gedaan maar voor wie denkt: “dat is het dan” moet ik meteen “nee” schrijven. De controle van het oor en de constatering werd gedaan op dinsdag. Omdat ik 6 dagen later met ontslag ging en dus formeel niet meer onder behandeling viel, daardoor werd de afspraak die 1 dag later in de agenda stond, geannuleerd; ik mocht naar mijn eigen huisarts.

En dan vind U het normaal dat mensen langer in die zorg blijven dan gewenst?? Nou, ik niet meer!!!

 

Rolf Th.J. van der Geest (ervaringsdeskundig en redactielid)

Van 4,5 naar 1 (Maart 2015)

U kent mij. Ik ben al 12 jaar bezig met Herstel en toen de heren doktoren mij 5 jaar geleden instelden op de juiste combinatie van medicatie werd een duidelijke start gemaakt om uit het dal te kruipen.

Je vraagt je soms af waarom het zo lang moet duren maar dat ligt besloten in het feit dat we vandaag de dag wel heel veel weten over het functioneren van die hersenen maar eigenlijk weet men ook heel veel, zo niet meer, niet.

Natuurlijk ligt aan de keuze van welke medicatie bij welke aandoening het beste past, een gedegen studie ten grondslag. Het is niet zo dat men maar wat doet en juist als je denkt: “nu kan ik wel zonder” is het van het allergrootste belang juist dan vol te blijven houden met als grootste motivatie dat je anders  weer terugvalt naar een psychose.

In begin 2014 wilde ik eigenlijk van al die ‘troep’ af en juist door mijn vorm van communicatie naar de psychiater toe, mocht ik van de 4,5 die ik slik, een halfje afhalen. Ik had de gevolgen van ‘slechts’ dat halfje totaal verkeerd ingeschat. Die minimale wijziging bracht toename van prikkels teweeg zoals verliefdheid waar ik totaal niet mee om kon gaan.

Mijn interpretatie van iemand met een frons op het voorhoofd werd vertaald in agressie. Misschien wel door de toename van al dat soort prikkels begon ik naar anderen toe ook weer geprikkeld te reageren. Mensen herkenden mijn gedrag niet en een enkeling sloeg alarm door, gelukkig tegen mij, te zeggen dat ik een verandering onderging of signalen afgaf die niet juist waren.

De grootste strijd die je voert, is  dus het leren omgaan met de beperkingen die een psychische aandoening met zich meebrengt. Op het moment dat je het woord ‘beperkingen’ en de volledige lading daarvan begrijpt, ga je denken in wat zijn mijn ‘mogelijkheden’.

Ik zal nooit beweren dat het makkelijk is en nu ik op 1 mg ‘troep’ ben beland, krijg ik nog steeds signalen uit mijn omgeving. Dat signaal incasseren, is helemaal niet leuk maar het omzetten, het verbeteren van jezelf, is dat wel.

Gelukkig ben ik vandaag de dag in staat mijn ervaringen op schrift te stellen, college aan studenten psychologie te geven  en mijn Herstel uit te dragen in de gespreksgroep op de Open Afdeling van Zuiderpoort.

Het klinkt gek maar in de verhalen die ik hoor van bewoners zit voor mij weer herkenning van die valkuilen waar ik ben ingestapt.

Vergeet mijn adagium niet het  luidt: “Remember me, but ah forget my fate”.

Rolf Th.J. van der Geest (ervaringsdeskundige en redactielid)

Buitenspel (oktober 2014)

Lieve lezers ik sta even tijdelijk buitenspel of moet ik schrijven “buiten het spel”? Ik heb niks misdaan maar toch heb ik een week geleden de rode kaart van de scheidsrechter gekregen en het kon niet anders: ik moest het speelveld af en de catacomben in op weg naar de kleedkamers.

Veel van mijn medespelers vonden het “achteraf” een verstandige beslissing van de scheids maar ik was voornamelijk boos op mijzelf omdat ik het zo had laten gebeuren. Want, ja, twee jaar zat ik in een toenemende flow; mijn energie nam explosief toe; ik durfde onverwachte stappen te zetten; ik leefde of herleefde weer.
Corporaties-gemeenten-en-huurders-buitenspel-gezet-door-Rijksoverheid
Toen kwam de klap, de gemene wolf in schaapskleren, onverwacht en onvoorzien. Het begon met een “eenvoudige” verliefdheid waarin ik tot driemaal toe werd afgewezen en het eindigde met melancholische en depressieve terugkerende, nare, boze en vervelende gedachten.

Nog maar net voor de definitieve val (van mijn muur) wist ik in te grijpen door Oxazepam te gaan gebruiken en daarna volgde het totaal onnodige en overbodige zelfverwijt. Waar kon het mis zijn gegaan? Waarom had niemand uit mijn omgeving dit gesignaleerd? Ja, achteraf werd er “geluld” ik wist het wel en ik zag het: je werd steeds drukker. Maar wat heb ik aan “achteraf”? Kom verdikkie op het moment suprême!!!

“Het is slechts een kleine stap terug, om straks weer een stap voorwaarts te maken”. Nee, dit lijkt een variant op Neil Armstrong maar heeft een filosofische inslag. Er is toekomst; je doet het goed; je kunt het straks weer aan dat heb je al bewezen; een nachtje niet slapen, betekent nog geen opname; neem de jonge Rolf in je armen en geef hem als volwassen Rolf onvoorwaardelijke liefde en omdenken…..slechts enkele van de steengoede tips die ik kreeg buiten dat ik moest gaan wandelen in het park achter mijn huis.

Er is nog zo’n grootheid die ik bewonder en dat is Martin Luther King want hij sprak veel maar vier woorden heb ik onthouden: “I have a dream” en dat is het mensen: houdt vast aan je droom en geloof erin. Het dal kan diep zijn maar het uitzicht bovenop de berg is zo mooi.

Ik hoop jullie allen spoedig als de “oude” Rolf weer te ontmoeten of te spreken.

Rolf Th.J. van der Geest (redactielid en ervaringsdeskundige)

© oktober 2014 R.T. J. van der Geest

 

 

Wuppie en Klots (augustus 2014)

Het zal de jaren 70 zijn geweest toen in het Nederlandse televisiebeeld de Wuppie werd geïntroduceerd. Het ziet er uit als een uitvergrote pluche tennisbal met twee wiebelende antennes op zijn kop en aan het uiteinde van die antennes een klein balletje ter grote van een tuinboon, maar dan geheel rond.

Dan hebben we Klots. Dat is een niet bestaand figuur, geheel door mijzelf verzonnen maar hij staat symbool voor een golf van water die van voor naar achter, als ware het de branding van de zee, door je hoofd spoelt. Hij klotst eerst tegen de achterkant van je hersenpan om vervolgens vrolijk om te draaien en de voorkant te overspoelen.

Zijn Wuppie en Klots samen dan hebben ze de grootste pret en veroorzaken Spiertjes. Dat is dan weer het totale gevoel van verlamdheid want je wilt wel opstaan maar je kunt het niet.

Helemaal erg wordt het als Watjes om de hoek komt kijken. De zachte witte watten drukken op je hersenen, verlammen ze geheel en zorgen voor uren en uren slaap waaruit je haast nog duffer wakker wordt dan toen je begon.

Soms helpt Pilletje; het soms ronde soms vierkante middeltje dat de dokter voorschrijft. Voor een aantal uren is het zo dat je actiever bent; je voelt je fitter maar er is nog niets uitgevonden waardoor dat gevoel constant blijft.small86925688-ah_wuppies

Een tip die ik kan geven is: de wandeling door de natuur of de fietstocht door de duinen. Heerlijk uitwaaien en alle muizenissen uit het hoofd. Een tweede tip: keihard meezingen met je favoriete cd of een waanzinnige triller lezen.

Belangrijk is dat je jezelf verzet tegen Wuppie en Klots. Activeer die hersenen; schrijf een dagboek of een gedicht; beleef de intense smaak van hagelslag. Eigenlijk maakt het niet uit wat je doet zolang je het maar wel doet en niet gaat zitten afwachten.

Leer te beseffen wat je hebt voordat de tijd je laat beseffen wat je had.

Rolf Th.J. van der Geest (redactielid en ervaringsdeskundige)

© Rolf van der Geest (augustus 2014)

Superman (december 2013)

We denken wel dat als we eenmaal uit de kliniek zijn gekomen dat alles dan voorbij is maar niets is minder waar. Dan begint de strijd pas. Hoe vinden we de balans tussen de juiste hoeveelheid medicatie en het niet weer terugvallen in een nieuwe psychose. Welke signalen zijn belangrijk en welke niet. Bijt je je tanden op elkaar en ga je met de hulpverlener door of ga je juist op dat moment van strijd een wandeling door de bossen maken?

Wat vroeger als normaal werd gezien, staat vandaag ter discussie. Elk signaal kan er immers een zijn die een nieuwe psychose inluidt. Was vroeger een verkoudheid niet iets om zenuwachtig van te worden. Nu zijn we bang omdat we een zakdoek zijn vergeten. Ja, lach maar want om zulk soort futiliteiten gaat het.

Je bent meer tiSupermanTitlejd kwijt door de discussie in jezelf (de voeding van de twijfel) dan dat je die besteedt aan gezond verstand en rationele beslissingen. Ooit konden we dat wel….. rationele beslissingen nemen en eigenlijk kunnen we dat nog steeds zolang we dat “ja, maar….” Nu eens durven loslaten. Je bent immers een mens die fouten maakt, je bent niet onfeilbaar en bent dat nooit geweest.

Goed, er is geestelijk iets mis gegaan, je bent ontspoord en daardoor minder zelfverzekerd maar je bent tevens iemand met normaal verstand die nu alleen tijdelijk wat hulp van buitenaf nodig heeft. Nou en wat dan nog? Die hulp kan bestaan uit gesprekken met hulpverleners maar het kan ook zo zijn dat je dagelijks medicatie moet slikken. Dit is niet om je te pesten, nee, dit is om je te ondersteunen. Dit is wat ze feitelijk ‘herstel’ noemen.

Er is een minpunt op te noemen en dat is dat ik, zelfs na 3,5 jaar ‘herstel’ nog steeds niet de ‘oude’ ben. Kennelijk heb ik, voor mezelf, een superman gekweekt die ik moet zijn geweest, en wil nu aan dezelfde verwachtingen weer gaan voldoen. Ik weet wel zeker dat in dat ‘toen’ fouten en tekortkomingen zaten. Ik viel, en stond weer op. Wel, laat me dan iets nieuws aan jullie vertellen uit het ‘nu’. We maken constant fouten, corrigeren die en vergeten zo snel als mogelijk dat ene moment van onachtzaamheid.

Twijfelen aan ons eigen kunnen is eigenlijk iets wat we ons leven lang doen. Nu, nadat we zijn terug gevallen iets meer dan anders maar het positieve is dat als we aan dat ‘nu’ gaan denken of zelfs aan ‘later’ of ‘straks’ we weer toekomst zien. Er is licht aan het eind van de tunnel en naarmate we dat licht meer naderen, gaan we er ook meer in geloven.

Ik wens U een prettige reis naar de toekomst.

Rolf Th.J. van der Geest ervaringsdeskundige

© Copyright Cliënten Belangen Blad december 2013

Signalen (juli 2010)

De hersenen, ik schreef er al eens eerder over, zijn zeer wonderlijk. Hoe werken gedachten bijvoorbeeld en wat misschien belangrijker is, hoe verloopt het proces voordat je in een psychose bent beland?

Het begint eenvoudig met een enkele gedachte bijvoorbeeld: mijn vader zal toch niet op bezoek komen. Essentieel hierin is dat er een angstbron in zit namelijk een vader die waarschijnlijk op bezoek zal komen terwijl ik dat dus feitelijk niet wil. Die ene gedachte begint zich te herhalen. In eerste instantie 1 keer per uur wat toch al 24 keer per dag is; het geheel van gedachten is nog rustig maar op het moment dat de versnelling van de herhaling aanvangt, is gelijk ook de eerste stap tot een mogelijke psychose gezet.

In het begin is ieder moment waar het aantal gedachten zich verdubbelt er een waarin nog ingegrepen kan worden door de juiste medicatie maar het is voor medici en ook voor mijzelf bijzonder moeilijk een verslechterende fase te her- of erkennen. Is een bepaalde gedachte twee keer per uur gevaarlijk of gaan de bellen rinkelen zodra dit 4 keer per uur is? Bedenk wel dit is inmiddels al 1 keer per kwartier en al tegen de 100 keer per dag. Tegelijkertijd vergeet ik een keer mijn medicatie. Op zich niet zo erg maar toch.

Ik denk dat de controle kwijt is op het moment dat je de spiraal van toenemende gedachten niet weet te doorbreken. Enerzijds is er dus een toenemende angst, anderzijds is er ook iets in het bewustzijn dat die controle geleidelijk overgeeft. De automatische piloot is halverwege ingeschakeld. Het aantal keer dezelfde gedachte is inmiddels opgelopen tot 8 keer per uur maar begint al dichtbij de 16 keer per uur te komen.Seaman_send_Morse_code_signals

Ergens in dit traject is het op tijd innemen van medicatie ook belangrijk maar het lijkt wel dat het hetzelfde systeem is waar in wordt gezegd dat het innemen nog wel even kan wachten. Alles is immers onder controle. Ik halveer de medicatie en vergeet dit te melden. Het belang van rust en regelmaat wordt gewoon onderschat. Het belang van gezonde voeding is ook zoiets. Ik kwam in die fase veel bij een bekende hamburgerketen en ook de pizzaboer was mij niet vreemd maar dat soort eten versterkt wel de neerwaartse spiraal.

Het hebben van voldoende lichamelijke beweging maar ook het onderhouden van sociale contacten zijn belangrijk. Niet alleen overdag maar ook ’s nachts begint dezelfde gedachte de overhand te krijgen. Men ‘vergeet’ namelijk te slapen of wellicht is het zo dat de noodzaak tot voldoende rust wordt overruled door die van de doordraaiende gedachte. Van 32 gedachten gaat het naar 64 en zo weer verder. Dan komt natuurlijk het moment waarop de hersenen de snelheid van de informatie niet meer aankunnen. De cruisecontrole is nu ingeschakeld en we bevinden ons geheel in een psychose. We nemen nog wel dingen waar maar feitelijk zijn we al niet meer ‘aanwezig’. Medicatie wordt soms voor meerdere dagen vergeten.

In de laatste fase zoeken we bescherming, we zoeken veiligheid, we zoeken een vertrouwde plek. Ik weet me bijvoorbeeld te herinneren dat ik naar het huis van mijn vriend toeging en toen ik binnenkwam in zijn ‘kliniek’ voorafgaande aan mijn derde opname, er een last van mijn schouders afviel. Ik was weer in goede handen.

Rolf Th.J. van der Geest (ervaringsdeskundige)

© Copyright Cliënten Belangen Blad juli 2010

Pluralis majestatis (juni 2011)

Een houten langwerpige kist was het met aan de bovenkant een langwerpige uitsparing voor een matras. Een kussen ontbrak evenals een deken of een laken. Er waren geen schilderijen en de ramen waren afgedekt met driekwart gesloten luxaflex waar je vanwege het dubbelglas niet bij kon. Feitelijk was deze kamer ontdaan van alle invloeden uit de buienwereld. Ik bevond me in een isoleercel.

Als ik in een psychose ‘zit’ redeneer ik meestal in de ‘wij’ vorm. Zoiets als “dat hebben wij toch goed gedaan” terwijl er op dat moment helemaal geen sprake is van ‘wij’. We voelen ons oppermachtig, onoverwinnelijk en onaantastbaar, we zijn voor eventjes koning en koningin van dit land. De ik-vorm komt eigenlijk bij mij niet voor in een psychose en ik vraag me wel eens af waarom. Voelen wij ons sterker? Hebben we meer invloed? Willen we de leiding hebben over het universum?images

Kennelijk staat die overheersing alleen want ik weet ook dat in diezelfde psychose ik het heft uit handen gaf. Ik liep bijvoorbeeld van punt A naar punt B mat mijn ogen dicht, niet angstig om te vallen of tegen onbekende obstakels aan te lopen. Ik reed met mijn auto in vreemde wijken niet bang om te verdwalen of een ongeluk te veroorzaken. Ik liet los en tegelijkertijd hield ik vast. Een soort van bevroren momentum.

“Wij, Beatrix, Koningin der Nederlanden hebben de eer U voor te stellen…..” Deze zin is wel de meest bekende zin in pluralis majestatis. Een enkel persoon richt zich tot een meerderheid en spreekt vanuit een meervoudsvorm.

Ik probeer op de een of andere manier tijd vast te houden, te vertragen, uit te stellen zodat ik nog langer van die ene seconde kan genieten maar terwijl ik dus dat ultieme genot afwacht, tikt de tijd genadeloos door. Ik weet dat en ik voel het ook: ik moet weer voort maken, weer opschieten maar daarbij tegelijkertijd pas op de plaats houden en me niet laten overdonderen door de haast van de maatschappij. Te haastig is niet goed maar te lang uitstellen ook niet. Ik zoek het evenwicht.

Is een psychose gelijk aan dat evenwicht? Omdat er zoveel chaos tegelijk gebeurt in de hersenen is dat niet tevens het moment van stilte? Het bevroren momentum?

In de film “People in white” wordt op fantastische wijze een beeld geschetst van de psychiatrische mens. Hoe leven totale waanzin en volslagen normaal gedrag samen. Hoe worden beslissingen van medici genomen en hoe reageren de mensen die de gevolgen van die beslissingen moeten ondergaan. 2_kroon_1840Het interessantste aspect van de film is wel dat alles was daar wordt nagespeeld, waar gebeurd is. Ik herkende mijn houten bed en de wijze van praten, de warmte en betrokkenheid van het verplegend personeel maar ook de afstandelijkheid (lees professionele houding) van de behandelaars. De effecten van medicatie maar ook de effecten van de onderlinge verhoudingen tussen behandelden.

Kijk die film kan ik alleen maar schrijven; het geeft een waarheidsgetrouw beeld van de psychiatrische mens.

Rolf Th.J. van der Geest (ervaringsdeskundige)

© Copyright Cliënten Belangen Blad juni 2011