Ik zie, ik zie wat jij niet ziet (juli 2010)

Ik zie, ik zie wat jij niet ziet.

 

Of het voor iedereen geldt, weet ik niet maar bij de psychoses die ik kreeg, horen waandenkbeelden. Het begon altijd op dezelfde manier: vanuit het aardedonker, letterlijk het gebied waarbij je geen hand voor ogen kunt zien, ontstaan vormen en in die vormen onderscheid jij plots bijvoorbeeld een konijn. Misschien is die waan een fase van de psychose, misschien wordt de waan ‘opgewekt’ door medicatie maar altijd ontstaan er uiteindelijk oervormen zoals dinosaurussen en krijgen personages als Adam en Eva een heel realistische uitvoering. Het scheppingsverhaal wordt als een film vertoond en jij bent de oppermachtige Regisseur want dat is ook nog zoiets: In die waan is alles mogelijk en jij bent degene die alles beheerst, alles controleert. Je bent zelfs in staat om de draaiende moeder aarde te stoppen en alles weer van voren af aan te laten beginnen. Een perpetuum mobile bijvoorbeeld.

 

Ik beleefde mijn waan in een isoleercel, alleen. Ik voelde niet de behoefte om anderen te moeten overtuigen van de ‘waarheid’ van mijn beelden. Je bewustzijn wordt op een geheel andere manier ‘bestuurd’. Zicht, reuk en smaak lijken op een andere manier geprikkeld te worden dan dat je niet in een waan verkeert. Zo is de smaak van een boterham met kaas veel intenser en ruik je als het ware de lucht van vers gemaaid gras door een dicht raam heen. Je gezichtsvermogen is ook anders. Wellicht dat U vroeger ook naar die oude slapsticks van Charly Chaplin keek maar wat mij daarvan is bijgebleven, is de traagheid waarmee alles verliep plus, en dat is belangrijk, de korte lichtflitsen die feitelijk scènes aan elkaar maakte. Zo is het ook met wat je waarneemt tijdens de waan. Je ziet de werkelijkheid wel maar je neemt alles vertraagd op. Je probeert alle beeldjes afzonderlijk in slow motion op te nemen maar op een bepaald moment kom je erachter dat de film sneller draait dan dat jij hebt waargenomen. Je maakt een ‘cut’ en schakelt naar het volgende moment waar je weer een helder beeld van ontvangt. Die ‘cut’ staat gelijk aan de lichtflits die ik eerder noemde. Ik kan me bijna geen andere reden bedenken voor de ‘gaten’ in de tijd die je later ervaart als je weer bent bijgekomen uit je psychose en hersteld bent van je waan.

 

Op een bepaald moment van mijn schepping kwam ik bij het breken van het brood dat volgens de rooms katholieke overtuigingsleer wordt gedaan door Christus. Ik brak het brood en deelde het uit aan mijn discipelen. Mijn waan werd gebroken doordat een van de verpleegkundigen in de isoleercel zo in het algemeen zei: ‘kijk hij breekt het brood’. Die simpele zin bracht me terug in de realiteit. Ik was niet de grote Regisseur, ik was gewoon een aardse sterveling. Het aardedonker verdween en ik zag weer het normale daglicht. Mijn bewustzijn keerde terug tot een normaal niveau en ik vroeg om de medicatie waarvan ik wist dat ik ermee verder kon herstellen.

 

Een onderdeel van de behandeling zou mijns inziens dus altijd een element van de geloofsleer van de patiënt moeten bevatten. Verpleegkundigen en artsen zouden alle religies moeten vertegenwoordigen om de symbolen te onderkennen die de patiënt in zijn waan ten toon spreidt. Er moeten in die behandeling elementen worden aangedragen die ertoe bijdragen dat de waan wordt doorbroken.

 

Rolf Th.J. van der Geest (ervaringsdeskundige)

 

© Copyright Cliënten Belangen Blad juli 2010

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *