Ik heb wat te vieren (december 2013)

Ik heb wat te vieren.

Ik heb wat te vieren want het is deze week precies 10 jaar geleden dat ik mijn eerste psychose kreeg. Het gaat zo wie zo goed met mij want het was in december 3,5 jaar geleden dat ik mijn laatste toeval kreeg. In dit artikel wil ik dan ook degene die mij zover hebben begeleid een pluim op de hoed geven.

Nu mag ik uit hoofde van mijn functie als redactielid geen echte namen gebruiken, ik moet fingeren en eigenlijk vind ik dat niet eerlijk want wie kent nu eigenlijk Tina. Zij was erbij toen ik in mijn nette begrafenispak in de hondenpoep stond te stampen. En dan noem ik maar even Anneke die mij in die eerste crisis begeleidde. Dan waren daar Wilfred en Astrid die iedere keer als ik weer een psychose had gehad weer kwamen aanzetten met blikjes cola en schoon gewassen ondergoed.

Ik weet me nog diverse doktoren te herinneren waar ik soms in meerdere mate soms in mindere mate wat aan had. Stuk voor stuk kundige mensen. Ze hadden een eigenschap gemeen en dat was dat ze niet op tijd op een afspraak konden komen. Toen ik dat eens uitte, werd dat gevolgd door ontslag uit de kliniek: ik was te mondig.

In dit kader wil ik even Frank noemen die ervoor zorgde dat ik voor U iedere keer kopij inlever. De potentie zien in mensen is wel een van zijn goede eigenschappen. Ook Hans en Henny mogen in dit verhaal niet ontbreken. Zij waren aanwezig door het gebed en op de een of andere manier weten dat er voor jou gebeden wordt, helpt in die moeilijke tijden.

Moet ik Ankie nog noemen. Energiek met voor iedereen een goed woord, Bij haar mag je jezelf zijn niks moet alles mag. De rij mensen die bijdroegen tot herstel wordt oneindig lang als ik begin met Nigel en Oda, Merel en Hans, mijn naamgenoot Rolf, mijn oom Wim die ook iedere dag op bezoek kwam en van de vorderingen op de hoogte wilde gehouden worden.

Toen ik de eerste naam neerschreef voor dit artikel wist ik dat ik niemand mocht overslaan en over diegene gaat het nu juist wel. De boterham die gesneden en belegd wordt; het klopje op de schouder als het wat minder gaat; het bed dat dagelijks wordt opgemaakt; de bloemen die de huiskamers versieren; een kopje koffie; een krantje of een tijdschrift.

Ergens zijn er handen die dat werk met liefde verrichten. Die verpleegkundige, die arts, die schoonmaker….. het is soms alleen maar een glimlach maar het is wel een belangrijke stap op weg naar herstel.

Dank jullie wel.

Rolf Th.J. van der Geest ervaringsdeskundige.

© Copyright Cliënten Belangen Blad december 2013

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *