Harfjes (maart 2011)

Harfjes.

Hoe komt een mens aan een gedachte? Waar komen nieuwe woorden vandaan? Op het moment dat ik dit schrijf, zie ik onze taalcorrector al met zijn correctiepotlood het woord harfje onderstrepen en er een groot vraagteken bij plaatsen. Mijn spellingscontrole zet er tenminste ook rode strepen onder dus dat zal hij ook wel doen.

We schrijven september 2005 als ik van mijn woning in Haarlem Noord in de auto op weg ben naar het Ramplaankwartier. Op zich zelf niet bijzonder ware het niet dat het een maand voor de verjaardag van mijn overleden moeder is. Het graf moet verzorgd worden op de begraafplaats en daarvoor heb ik bloembollen nodig. Op dit punt van het verhaal komt mijn neef in het zicht want hij runt samen met een compagnon en een andere neef van mij een groot bloembollenbedrijf in het Ramplaankwartier.

Ik weet nog dat ik mijn auto bij hun kantoor parkeerde, ik begroette de compagnon die een schilderij in de hal aan het ophangen was en liep door naar het bureau van mijn neef. Jaarlijks bellen we elkaar een keer op om af te spreken wanneer de bollen worden gebracht maar dit jaar was het anders. Hij maakte een notitie, zei dat het in orde kwam en ik verliet het pand weer. Een paar weken later hoor je dan, via zijn vader, dat ze het gesprek en het bezoek toch wel heel vreemd hadden gevonden.

Voorts stap ik weer in de auto en reis af naar de Waarderpolder waar een muziekvriendin van mij bij een groot farmaceutisch bedrijf werkt. Wat ik nog even ben vergeten te vertellen is dat het zondag is. Het bedrijf is gesloten op een bewaker na die de toegangspoort controleert. Ik parkeer de auto en loop naar de man toe. Is Astrid Jansen aanwezig want ik kom harfjes halen, vraag ik. De man reageert met de vraag wie ik precies moet hebben en waarvoor ik nu eigenlijk kom. Ik vraag nogmaals om harfjes en mevrouw Jansen. Eigenlijk word ik een beetje kwaad omdat de man me duidelijk niet begrijpt.

Harkjes? Met een ‘k’ bedoelt U dat? Of harpjes met een ‘p’? Mevrouw Jansen staat wel op de loonlijst maar die werkt niet op zondag. We komen er niet uit en heel kwaad verlaat ik het terrein weer nu op weg naar het graf van mijn moeder en wat me nu weer te binnen schiet is dat ik een harkje achter in de auto heb liggen en dat een harpje voor de muziek in ieder geval niet van Astrid komt. Het is zo wie zo verbazend dat ik de gehele route tot nu toe zonder ongelukken heb afgelegd want ik verkeer duidelijk in een psychose. Het graf onkruidvrij gemaakt, de rozen gesnoeid en een kaarsje in het kapelletje aangestoken.

Nog weer later zal blijken dat de bewaker mevrouw Jansen wel degelijk heeft opgebeld en ook om harfjes gevraagd heeft en zij wist al meteen wie er en route was geweest. Waar het woord harfjes vandaan is gekomen, weet ik niet. Wat ik wel weet is dat ik weer werd opgenomen om na een paar weken later zelf de bloembollen te planten.

Rolf Th.J. van der Geest (Ervaringsdeskundige)

© Copyright Cliënten Belangen Blad maart 2011

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *