Category Archives: Geen categorie

Gewonnen of verloren (augustus 2015)

Velen onder U zullen het gevoel van ‘verloren’ herkennen als men weer in een nieuwe psychose is beland. Ook ik moet vol spijt bekennen dat er net weer een opname achter de rug is. Weer eentje met verschillende psychologische nieuwigheden waar vooral toch de tendens dat ik door moest gaan,

Het is allemaal waar; overal zitten positieve kanten aan waar ik wat aan heb gehad. Er was echter ook weer de toenemende irritatie over het gedrag van medebewoners of het te laat verschijnen op een afspraak van dokter nummer zoveel.

Slechts eentje wist, in de maand dat ik er zat, op tijd te komen. Hierbij meteen dan aangetekend dat hij ernstig betwijfelde of dit eigenlijk wel goed is. Ik reken hem bij de positievelingen want gelukkig: ik heb uiteindelijk gewonnen.

guiseppe verdiDat ‘gewonnen’ uit zich in het feit dat ik, met Othello van Verdi op, thuis achter mijn eigen laptop, mijn eigen verhalen kan schrijven. ‘Gewonnen’ is ook weer de dagelijkse wandeling door het park en de vele bemoedigingen die ik krijg. Ik word omschreven als ‘een sterke man’.

Wie het artikel van 4,5 naar 1 heeft gelezen, weet dat ik een lustrum vier. Jawel, ik schrijf dit niet in de verleden tijd maar in de toekomstige tijd. Ik ben koppig; ik negeer gewoon de laatste psychose en probeer in rap tempo mijn leven weer op te pakken.

Zelfs de waarschuwing van mijn behandelaar dat ik “nooit meer de oude” zou worden en dat ook dit weer inleveren betekent, sterkt mijn koppigheid en vastberadenheid. Er zijn namelijk bewoners die de werkelijke zon zelfs voor lief nemen en zeggen niet meer te kunnen genieten. Het ‘leven’ heeft hen teveel tegenslag gebracht en vaak overheerst de gedachte dat een nieuwe aangeboden therapie geen soelaas zal bieden.

Probeer!!!! Blijf proberen! Zelfs 5% wist is dus werkelijke winst.

Je “oude zelf” is verleden; leer ervan;

Het kijken naar mogelijkheden in plaats van naar beperkingen is “jouw toekomst”

Maar het meest belangrijke:

GENIET TEN VOLLE VAN HET  “NU”.

Rolf Th J. van der Geest (ervaringsdeskundige en redactielid)

Echte vrienden (december 2014)

Er zijn tientallen kennissen en ik ken een grote groep fijne collega’s die meelevend zijn geweest maar echte vrienden zijn het niet. Het moet zelfs nog scherper worden gesteld: ze komen niet eens in de buurt.

Zo kreeg ik tijdens een van mijn opnames, ja, u leest het woord “een” heel goed, een boeket bloemen met een kaartje. De bloemen waren na 2 weken verlept maar wat ik erger vond, was dat ik de persoon in kwestie, de gever zelf nooit zag nog op de gesloten, nog op de afdeling waar ik weken  (en hier ligt de nadruk op het meervoud) aaneengesloten verbleef.

--roze-rozen-gerbera-boeket-bloemen-bestellen-03

Er is een mopje dat stelt dat “je hebt schuim zat in je familie” en voor mij is dat niet anders. Ik kan mij slechts eenmaal een bezoek van een tante en oom herinneren; een kaartje kreeg ik nooit van wie dan ook. Neven en nichten lieten zich niets aan mij gelegen liggen.

Herkent u het beeld van verlatingsangst en eenzaamheid? Dan wens ik u Astrid en Wilfred toe. Zij kwamen wekelijks, soms zelf twee keer per week. Hun handen verzorgden dat ik mijn lievelingsmuziek kreeg, schoon ondergoed, een blikje cola of een boek.

Een klop op de schouder, een kus op mijn wang en bijna standaard dat blikje cola. Ergens heeft mij dat de moed gegeven door te gaan want met dat eenvoudige drankje kwam tevens die blik van “jij redt het wel”.

Ik hoop natuurlijk dat iedereen zich diep schaamt die zich aangesproken voelt door de eerste alinea en nee, het is niet meer nodig dat jij jezelf verontschuldigd maar het wordt de hoogste tijd dat jij bij jezelf te raden gaat of het niet anders kan, wat zeg ik, ik zeg “moet”.

Laten wij er zijn voor elkaar. Ik wens U een gezegend 2015 toe.

 

Rolf Th.J. van der Geest (ervaringsdeskundige)

Het hoeft er maar een te zijn (december 2014)

Kerstmis 2014 wordt weer in veel gezinnen gevierd met konijn of kalkoen; de rijkdom spettert u in dit artikel tegemoet. U hoort het klinken van het dure kristal. Neem een slokje van de wijn we hebben en rood en wit. Gestoofde peertjes; een kerstboom soms met stalletje en toch zijn er ook  weer deze kerst weer mensen eenzaam geweest.

Eigenlijk wil ik u schrijven dat er door, in ieder geval deze ene, redacteur aan u gedacht is. Ik stelde mij voor dat u geen enkele kerstkaart kreeg. Dat u zich de aankoop van een kerstbrood niet kan veroorloven. Ja, mensen, kijk om je heen je ziet ze op stations of voor de ingang van een super: mensen met nadruk op het woord ‘mensen’ die dat niet kunnen.

2014 was voor mij het jaar waar mijn beide ouders zijn overleden. En dan plots wordt je teruggeworpen op de essentie van het bestaan; je gaat vragen stellen over wie je bent en de invloeden van je opvoeding.

Toch is ergens dit jaar het besef gekomen dat ik een boodschap heb om uit te dragen namelijk de boodschap dat je NOOIT moet twijfelen of het nog goed komt. De kracht die jij in jezelf hebt als mens, is zo groot dat je die energie kunt en moet gebruiken om te overleven. Een andere keuze is er niet

Ik ben het voorbeeld dat het mogelijk is; er IS een leven na een psychose; je WORDT weer gewaardeerd in de maatschappij; en hoewel je dat nu misschien niet ziet: er ZIJN mensen die om jou geven; die aan jou denken. Het meest eenvoudige voorbeeld is de hand, de klop op je schouder. Dat betekent: bemoediging en jij komt er wel.

1022btj0sl

Recentelijk ben ik gestuit op een filosofisch concept van Deepak Chopra. Dit kwam er op neer dat als jij vandaag begint een glimlach aan een wildvreemde te schenken; je diezelfde dag nog van iemand die ook jij totaal niet kent weer een glimlach retour krijgt.

Geluk is dus maakbaar; het begint met jouw glimlach.

 

Ik wens u een gezegend 2015 toe.

Rolf Th.J. van der Geest (redactielid en ervaringsdeskundige)

Daar ben je gedragen (oktober 2014)

Natuurlijk hoop ik dat iedereen die ons blad leest deze titel als filosofische standpunt herkent. Het is een oud verhaal dat vele variaties kent maar in principe komt het erop neer dat twee mensen aan het eind van hun leven terugkijken naar hun voetsporen door de tijd. Ze onderscheiden al gauw twee sporen die naast elkaar lopen en de een zegt tegen de ander dat het die momenten zijn geweest waar ze letterlijk zij aan zij zijn opgetrokken.

Er zijn echter ook momenten in die levensloop waar slechts een spoor te zien is en plots zegt de ene verwijtend: waar was je toen het mij moeilijk ging? En de ander antwoordt: daar ben je gedragen.hqdefault

Een mooi filosofisch standpunt waarmee ik feitelijk iedereen wil oproepen de ander te dragen daar waar het hem of haar moeilijk gaat. Dat hoeft echt niet zo moeilijk te zijn en soms is het zelfs belachelijk simpel. Leg bijvoorbeeld eens een arm om iemands schouder. Stuur eens een kaartje met slechts 4 woorden: ik denk aan je. Een bos bloemen doet ook zoveel goeds.

Ziet U; dit heeft een tweezijdige werking: niet alleen doet u de ander hiermee een groot plezier nee, u doet ook uzelf hiermee een groot genoegen namelijk om er eventjes te zijn voor de ander.

We jachten en jagen door onze huidige computergestuurde maatschappij heen dat we inderdaad vergeten stil te staan bij wat de ander maar ook bij wat onszelf nu werkelijk bezighoudt. We zitten in de trein met smartphones tegenover elkaar en knopen geen gewoon gesprek meer aan over het weer. We leven dan wel met elkaar maar ook langs elkaar.

Dat fenomeen van langs elkaar leven, zou ik graag doorbreken en inderdaad is interactie tussen twee volslagen vreemden daarvoor het beste middel. En weet u? hoe vaker je het doet hoe makkelijker het je afgaat en hoe meer plezier je erin krijgt.

Durf de moed op te brengen de ander te dragen want alleen zo leven we in een betere wereld.

Rolf Th.J. van der Geest (ervaringsdeskundige en redactielid)

© R.T.J. van der Geest, oktober 2014.

 

Buitenspel (oktober 2014)

Lieve lezers ik sta even tijdelijk buitenspel of moet ik schrijven “buiten het spel”? Ik heb niks misdaan maar toch heb ik een week geleden de rode kaart van de scheidsrechter gekregen en het kon niet anders: ik moest het speelveld af en de catacomben in op weg naar de kleedkamers.

Veel van mijn medespelers vonden het “achteraf” een verstandige beslissing van de scheids maar ik was voornamelijk boos op mijzelf omdat ik het zo had laten gebeuren. Want, ja, twee jaar zat ik in een toenemende flow; mijn energie nam explosief toe; ik durfde onverwachte stappen te zetten; ik leefde of herleefde weer.
Corporaties-gemeenten-en-huurders-buitenspel-gezet-door-Rijksoverheid
Toen kwam de klap, de gemene wolf in schaapskleren, onverwacht en onvoorzien. Het begon met een “eenvoudige” verliefdheid waarin ik tot driemaal toe werd afgewezen en het eindigde met melancholische en depressieve terugkerende, nare, boze en vervelende gedachten.

Nog maar net voor de definitieve val (van mijn muur) wist ik in te grijpen door Oxazepam te gaan gebruiken en daarna volgde het totaal onnodige en overbodige zelfverwijt. Waar kon het mis zijn gegaan? Waarom had niemand uit mijn omgeving dit gesignaleerd? Ja, achteraf werd er “geluld” ik wist het wel en ik zag het: je werd steeds drukker. Maar wat heb ik aan “achteraf”? Kom verdikkie op het moment suprême!!!

“Het is slechts een kleine stap terug, om straks weer een stap voorwaarts te maken”. Nee, dit lijkt een variant op Neil Armstrong maar heeft een filosofische inslag. Er is toekomst; je doet het goed; je kunt het straks weer aan dat heb je al bewezen; een nachtje niet slapen, betekent nog geen opname; neem de jonge Rolf in je armen en geef hem als volwassen Rolf onvoorwaardelijke liefde en omdenken…..slechts enkele van de steengoede tips die ik kreeg buiten dat ik moest gaan wandelen in het park achter mijn huis.

Er is nog zo’n grootheid die ik bewonder en dat is Martin Luther King want hij sprak veel maar vier woorden heb ik onthouden: “I have a dream” en dat is het mensen: houdt vast aan je droom en geloof erin. Het dal kan diep zijn maar het uitzicht bovenop de berg is zo mooi.

Ik hoop jullie allen spoedig als de “oude” Rolf weer te ontmoeten of te spreken.

Rolf Th.J. van der Geest (redactielid en ervaringsdeskundige)

© oktober 2014 R.T. J. van der Geest

 

 

Superman (december 2013)

We denken wel dat als we eenmaal uit de kliniek zijn gekomen dat alles dan voorbij is maar niets is minder waar. Dan begint de strijd pas. Hoe vinden we de balans tussen de juiste hoeveelheid medicatie en het niet weer terugvallen in een nieuwe psychose. Welke signalen zijn belangrijk en welke niet. Bijt je je tanden op elkaar en ga je met de hulpverlener door of ga je juist op dat moment van strijd een wandeling door de bossen maken?

Wat vroeger als normaal werd gezien, staat vandaag ter discussie. Elk signaal kan er immers een zijn die een nieuwe psychose inluidt. Was vroeger een verkoudheid niet iets om zenuwachtig van te worden. Nu zijn we bang omdat we een zakdoek zijn vergeten. Ja, lach maar want om zulk soort futiliteiten gaat het.

Je bent meer tiSupermanTitlejd kwijt door de discussie in jezelf (de voeding van de twijfel) dan dat je die besteedt aan gezond verstand en rationele beslissingen. Ooit konden we dat wel….. rationele beslissingen nemen en eigenlijk kunnen we dat nog steeds zolang we dat “ja, maar….” Nu eens durven loslaten. Je bent immers een mens die fouten maakt, je bent niet onfeilbaar en bent dat nooit geweest.

Goed, er is geestelijk iets mis gegaan, je bent ontspoord en daardoor minder zelfverzekerd maar je bent tevens iemand met normaal verstand die nu alleen tijdelijk wat hulp van buitenaf nodig heeft. Nou en wat dan nog? Die hulp kan bestaan uit gesprekken met hulpverleners maar het kan ook zo zijn dat je dagelijks medicatie moet slikken. Dit is niet om je te pesten, nee, dit is om je te ondersteunen. Dit is wat ze feitelijk ‘herstel’ noemen.

Er is een minpunt op te noemen en dat is dat ik, zelfs na 3,5 jaar ‘herstel’ nog steeds niet de ‘oude’ ben. Kennelijk heb ik, voor mezelf, een superman gekweekt die ik moet zijn geweest, en wil nu aan dezelfde verwachtingen weer gaan voldoen. Ik weet wel zeker dat in dat ‘toen’ fouten en tekortkomingen zaten. Ik viel, en stond weer op. Wel, laat me dan iets nieuws aan jullie vertellen uit het ‘nu’. We maken constant fouten, corrigeren die en vergeten zo snel als mogelijk dat ene moment van onachtzaamheid.

Twijfelen aan ons eigen kunnen is eigenlijk iets wat we ons leven lang doen. Nu, nadat we zijn terug gevallen iets meer dan anders maar het positieve is dat als we aan dat ‘nu’ gaan denken of zelfs aan ‘later’ of ‘straks’ we weer toekomst zien. Er is licht aan het eind van de tunnel en naarmate we dat licht meer naderen, gaan we er ook meer in geloven.

Ik wens U een prettige reis naar de toekomst.

Rolf Th.J. van der Geest ervaringsdeskundige

© Copyright Cliënten Belangen Blad december 2013

Strohalm (januari 2014)

Wat zijn je drijfveren? Wie of wat steunde je? Wat is de sleutel tot het succes waar velen naar streven? Is er een universele oplossing voor?

Het zijn zo wat vragen die een psychiater mij stelde toen we elkaar buiten Zuiderpoort tegen kwamen. Hij wilde maar al te gretig weten hoe het kwam dat ik al 3,5 jaar zonder terugval was. Was er ergens een gemeenschappelijke overeenkomst en ik wist niets beter te zeggen dan: “ik behield het geloof in mezelf”, “ik heb een groot sociaal opvangnet”, “klassieke muziek” maar het meest belangrijke is wel dat geloof in mezelf. Aan het einde van de tunnel schijnt het licht.

Ik ben totaal binnen 7 jaar bijna 10 keer terug gevallen. Heb meerdere opvangklinieken van binnen en buiten gezien, had minstens 3 psychiaters en zeker het tienvoudige aan helpers om mij heen. Toch wil ik hierbij ook die sociale factor niet onderschatten. Het dagelijkse trouwe bezoek van mijn vriend Wilfred die niets beters wist mee te nemen dan een blikje Cola light. Zijn blik in zijn ogen “jij redt het wel; jij vecht jezelf erboven op”.

Het is dus niet alleen het geloof in eigen kunnen, nee, het is ook het vertrouwen dat anderen in je stellen dat jij het in je hebt en daarmee bedoel ik ook jou die dit nu zit te lezen: “er is een uitweg; heb en behoud het geloof in jezelf en in de behandelaars maar wees tevens strijdbaar; laat niet over je heen lopen”.strohalm

Er schijnt een onderzoek te zijn naar die strohalm. Wat drijft mensen, hoe komt de een eruit en hoe de ander. Zijn er gemeenschappelijke factoren? Hoe zit dat binnen de familie? Is er een overeenkomst tussen leden van dat gezin. Is er iets binnen de voorkeuren van muziek, de vormen van geloof, de wijze van opvoeding, de pubertijd en de vorming tot volwassene. Kortom men probeert over de totale breedte van dat spectrum de gouden voorzet te vinden.

Waarom slaat bepaalde medicatie bij de een of bij de ander wel of niet aan. Welke klik is er tussen de therapie en het herstel van de betrokkene? In een van mijn artikelen haal ik een tekst uit de opera Dido and Aeneas aan waarbij de ene geliefde tegen de ander zingt: “Remember me, but don’t forget my fate”. In een notendop is dat de essentie waar ik in geloof: “gedenk me maar vergeet mijn lot niet”. Daar schuilt een kracht in namelijk de wil om “aan gedacht te worden” (jou bestaan wordt erkend en is niet voor niets geweest) maar vooral dat wat geweest is, zal zijn sporen achterlaten. Of je komt er uit maar wees ervan bewust dat dit niet ongeschonden zal zijn.

Er is een mooi Latijns spreekwoord dat stelt:

Luctor et emergo of ik worstel en kom boven.

Rolf van der Geest (ervaringsdeskundige)

© Copyright Cliënten Belangen Blad januari 2014

Spanning en sensatie (augustus 2014)

Het begon zo simpel. Een gesprekje van nauwelijks 2 minuten over Herstel met Johanna van het RIBW. Ik kreeg een foldertje en meteen diezelfde avond besloot ik te reageren via email. Ook met mailtje was snel gemaakt en verstuurd en ook de respons kwam zeer snel maar plots is daar de spanning. De spanning van een mogelijk kennismakingsgesprek.

Nachten slaap je er niet van en ook overdag draait het terugkerend om diezelfde gedachte: “wat als….”  En “maar wat als”. Er wordt een datum afgesproken en dan volgt 4 weken wachten die vandaag zijn ingegaan. De spanning giert me door de keel.

Sensatie. Ook hiervan ken ik in deze week een goed voorbeeld maar dit ligt onbedoeld toch wat meer op het sensuele vlak misschien moet je zelfs schrijven seksuele vlak.

Dit vond plaats tijdens de bbq van Catch-it RIBW waar ik overigens op het laatst ook Johanna uit het vorige voorbeeld sprak. Linda, de organisator van de bbq stond even met mij te praten en terwijl dit gesprek plaats vind, passeert een leuke blonde vrouw. “is het wat voor je?” vraagt Linda. “Ik denk erover om haar in de groep voor te stellen; ze heet Annet”.

sample_pic307_12Ik weet niet meer hoe ik reageerde maar wat ik wel weet, is dat ik haar, en alleen haar aan zat te staren terwijl ze verderop op een bankje in de zon zat. Ik durfde haar niet te benaderen want ze zat tussen twee mannen in en leek in een vrolijk gesprek verwikkeld.

Blauw jurkje, mooie, half lang goudblond haar en in tegenspraak met dat blond, beslist niet dom of op haar mondje gevallen want geen vijf minuten later staat ze op, komt recht op me af lopen met een oogverblindende glimlach, stelt zich voor en vraagt over mijn hobby muziek.

Natuurlijk ben ik verbijsterd en stotter ik net zoals zij maar even later zitten we op een bankje en praten over religie, klassieke en jazz muziek, over fietsen en over wandelen, over psychoses, en het overlijden dat er bij ons beiden aan gekoppeld is en jawel: ze vraagt mijn e-mailadres want ze wil wel een gedicht laten publiceren in het CBB-blad.

Die eerste nacht heb ik allerlei fantasieën over haar, Fantasieën die duidelijk bipolair zijn. “Nee, dit kan niet, dit is niet voor mij weggelegd” tegenover: “waarom niet, het kan toch iedereen gebeuren”. Evenals de spanning van het eerste verhaal, is ook dit weer spanning en gedurende de volgende dag spring ik op bij ieder signaal dat mijn computer geeft als er een inkomende mail is. Toch is dit telkens niet wat ik verwacht en hoop en langzaamaan sijpelt ook dat laatste, vooral dat laatste, weg.

Inmiddels is de beheersing weer terug en de fantasie weer afgevlakt maar ik verfoei hoe dat bipolaire bezit van je kunt nemen hoewel iedere keer weer een wijze les is.

Rolf Th.J. van der Geest (ervaringsdeskundige en redactielid)

© Rolf van der Geest, augustus 2014

Signalen (juli 2010)

De hersenen, ik schreef er al eens eerder over, zijn zeer wonderlijk. Hoe werken gedachten bijvoorbeeld en wat misschien belangrijker is, hoe verloopt het proces voordat je in een psychose bent beland?

Het begint eenvoudig met een enkele gedachte bijvoorbeeld: mijn vader zal toch niet op bezoek komen. Essentieel hierin is dat er een angstbron in zit namelijk een vader die waarschijnlijk op bezoek zal komen terwijl ik dat dus feitelijk niet wil. Die ene gedachte begint zich te herhalen. In eerste instantie 1 keer per uur wat toch al 24 keer per dag is; het geheel van gedachten is nog rustig maar op het moment dat de versnelling van de herhaling aanvangt, is gelijk ook de eerste stap tot een mogelijke psychose gezet.

In het begin is ieder moment waar het aantal gedachten zich verdubbelt er een waarin nog ingegrepen kan worden door de juiste medicatie maar het is voor medici en ook voor mijzelf bijzonder moeilijk een verslechterende fase te her- of erkennen. Is een bepaalde gedachte twee keer per uur gevaarlijk of gaan de bellen rinkelen zodra dit 4 keer per uur is? Bedenk wel dit is inmiddels al 1 keer per kwartier en al tegen de 100 keer per dag. Tegelijkertijd vergeet ik een keer mijn medicatie. Op zich niet zo erg maar toch.

Ik denk dat de controle kwijt is op het moment dat je de spiraal van toenemende gedachten niet weet te doorbreken. Enerzijds is er dus een toenemende angst, anderzijds is er ook iets in het bewustzijn dat die controle geleidelijk overgeeft. De automatische piloot is halverwege ingeschakeld. Het aantal keer dezelfde gedachte is inmiddels opgelopen tot 8 keer per uur maar begint al dichtbij de 16 keer per uur te komen.Seaman_send_Morse_code_signals

Ergens in dit traject is het op tijd innemen van medicatie ook belangrijk maar het lijkt wel dat het hetzelfde systeem is waar in wordt gezegd dat het innemen nog wel even kan wachten. Alles is immers onder controle. Ik halveer de medicatie en vergeet dit te melden. Het belang van rust en regelmaat wordt gewoon onderschat. Het belang van gezonde voeding is ook zoiets. Ik kwam in die fase veel bij een bekende hamburgerketen en ook de pizzaboer was mij niet vreemd maar dat soort eten versterkt wel de neerwaartse spiraal.

Het hebben van voldoende lichamelijke beweging maar ook het onderhouden van sociale contacten zijn belangrijk. Niet alleen overdag maar ook ’s nachts begint dezelfde gedachte de overhand te krijgen. Men ‘vergeet’ namelijk te slapen of wellicht is het zo dat de noodzaak tot voldoende rust wordt overruled door die van de doordraaiende gedachte. Van 32 gedachten gaat het naar 64 en zo weer verder. Dan komt natuurlijk het moment waarop de hersenen de snelheid van de informatie niet meer aankunnen. De cruisecontrole is nu ingeschakeld en we bevinden ons geheel in een psychose. We nemen nog wel dingen waar maar feitelijk zijn we al niet meer ‘aanwezig’. Medicatie wordt soms voor meerdere dagen vergeten.

In de laatste fase zoeken we bescherming, we zoeken veiligheid, we zoeken een vertrouwde plek. Ik weet me bijvoorbeeld te herinneren dat ik naar het huis van mijn vriend toeging en toen ik binnenkwam in zijn ‘kliniek’ voorafgaande aan mijn derde opname, er een last van mijn schouders afviel. Ik was weer in goede handen.

Rolf Th.J. van der Geest (ervaringsdeskundige)

© Copyright Cliënten Belangen Blad juli 2010

“Remember me!, but Ah, forget my fate. (mei 2014)

Remember me!, but Ah, forget my fate. 

Denk an mich!, doch ach, vergiss mein Schicksal”

Dit zijn de woorden uit de finale van de opera Dido and Aeneas van Henry Purcell en het was tevens de titel van een boek dat ik wilde publiceren. In die finale zingt de held tot zijn geliefde en antwoordt zei met de oorden “Gedenk mij, maar ach vergeet mijn lot”. De een zal sterven, de ander heeft slechts de herinnering. Hiermee vereeuwigd de held zich, hij krijgt zijn plaats tussen andere helden die hem zijn voor gegaan en wat belangrijk is: er wordt aan hem gedacht.

dido2In eerdere gepubliceerde columns wordt de strijd van mijzelf, iemand die psychotisch is geweest en daar uit wist te komen, beschreven. Een strijd die voortduurt waarbij ik me gesteund weet door veel vrienden, familie, kennissen en collega’s.

Zo lang je geloof hebt en houdt in jezelf, zo lang duurt namelijk die strijd. Er is, en ik kan dat zeggen, 4 jaar vrij van terugval, licht aan het einde van de tunnel. Er gloort hoop.

Het boek zal misschien ooit gepubliceerd gaan worden maar ik trek een veel breder publiek met een internetsite. Alle artikelen zijn niet alleen bedoeld voor patiënten die in de zorg zijn of daar net uit gekomen zijn, nee, het geeft ook inzichten aan hulpverleners en doktoren over wat er allemaal in de menselijke geest omgaat.

 

Haarlem, mei 2014.

© Copyright Rolf van der Geest mei 2014