Een dag als geen andere (februari 2011)

Een dag als geen andere.

 

Het zou vandaag weer eens zo’n dag worden. Eentje waarvan de uren zich traag voortslepen en eentje waarbij mijn bankje veelvuldig bezocht zou worden. Die plek is favoriet, een driezitsbank met veel losse en zachte kussens. Ik heb dan een plaid die ik over me heen trek en dan smeden de uren zich makkelijk aaneen. De wekker was die dag om 7 uur afgegaan, dat is dagelijkse kost maar om 8 uur zou de tweede wekker afgaan, dat wist ik ook en ik dook gelijk wat dieper onder de dekens. Mijn hoofd wilde vandaag niet wat mijn lichaam wilde of was het omgekeerde waar. Ik stond uiteindelijk om 8.45 uur op en begaf mij naar de badkamer. Scheren moesten we vandaag maar overslaan en tanden poetsen, ach dan kon ook morgen wel. Gauw een koude washand door mijn gezicht, dan kon het er wel mee door.

 

Zullen we vandaag een schoon overhemd aan doen of pas aan het einde van de week? Ik besloot vandaag te wisselen, dit als compensatie voor het scheren en de tanden. Het eerste maakte dat ik me gelijk veel frisser voelde en het laatste zorgde voor een heroverweging namelijk toch maar poetsen. De volgende stap in mijn vaste protocol was het innemen van Thyrax een middeltje dat de schildklierfunctie helpt. Dan mag je gelijk een half uur niet ontbijten en dat wordt door mij nog al eens als probleem ervaren. Ik zette een kommetje met muesli en yoghurt klaar en ging naar mijn bankje. Het eerste half uur liggen, was aangebroken.

 

Dat eerste half uurtje werd een uurtje. Ik dronk wat melk, at mijn ontbijt en las de krant. Vandaag moest ik naar de bibliotheek, ik was al drie dagen te laat om in te leveren en wilde gelijk de nieuwe thriller van Nicci French (Vang me las ik val) lenen. Het boek gaat over iemand met een bipolaire stoornis. Inmiddels was het al 10.30 uur en ik besloot mijn trouwe vriend te bezoeken. Ik voelde me immers niet goed dus dan mocht ik toch gaan liggen? Plots schoot het me te binnen: ik moest nog naar de apotheek nieuwe medicatie halen. Gelijk stond ik op, trok mijn schoenen en mijn jas aan en ging op weg.

 

Buiten was het heerlijk weer en ik stak de straat over zonder te kijken. Ik woon en leef in een rustige buurt waar dat nog kan. In de apotheek waren twee anderen mij voor maar al spoedig werd ik geholpen. Terwijl de apothekersassistente mijn medicatie verzamelde, ging ik zitten. Plotseling was ik doodmoe. Van dat korte stukje wandelen? Of van het late opstaan? Stond die assistente nu naar mijn ongeschoren gezicht te kijken? Dat maak ik toch zeker zelf uit, dacht ik. Met mijn medicatie in handen vertrok ik weer huiswaarts. Ik zou straks in het park gaan wandelen, voor wat frisse lucht.

 

De postbode was geweest en ik sorteerde gelijk de onnodige reclame en bedelbrieven eruit en mikte deze bij het oud papier. Wat zou ik doen voordat ik het park in ging? Eerst een half uurtje liggen? Of toch meteen lopen? Ik besloot voor het eerste maar op een of andere manier werd het geplande half uurtje een periode van 2 uur waarbij ik zelfs vast in slaap viel. Nu was die tweede wekker praktisch geweest! Uiteindelijk kwam het zo ver, ik ging het park in, rond de vijver, langs de hertenkamp en voorbij het stadion van Haarlem. Al met al een wandeling van ruim een uur. Veel te lang want mijn scheenbenen deden zeer aan het eind van deze tocht.

 

Inmiddels was het al weer 17.00 uur en het was tijd om naar mijn eetadres te gaan namelijk Boerhaave. Hier serveren ze een maaltijd voor €4,25 en dat is betaalbaar, smakelijk en goed te doen. Daarnaast is het tevens een onderhouden van sociale contacten want mijn oom en een aantal kennissen komen daar ook om te eten. Vanavond speklapje en andijvie op het menu. Al spoedig waren de anderen er ook er ontspon zich een goede discussie over de uitslag van de verkiezingen. Het tweede onderwerp: de wereld kampioenschappen voetbal interesseert me niet dus daar deed ik dan ook niet aan mee.

 

We namen afscheid en ik reed in de auto naar huis. Pillen klaarzetten voor het slapen gaan (Lythium en Resperidon), tv aan en lekker hangen voor de buis. Een wijntje? Nee, toch maar niet want bij de laatste keer drank duurde het drie dagen voordat de alcohol uit mijn systeem was. Dan, je kan de klok er op gelijk zetten, om 22.00 uur naar bed want regelmatige rust en slaap doet mij ook goed. Ik wilde tenslotte de volgende dag weer goed opstaan.

 

Rolf Th.J. van der Geest (ervaringsdeskundige)

 

© Copyright Cliënten Belangen Blad februari 2011

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *