Echte vrienden (december 2014)

Er zijn tientallen kennissen en ik ken een grote groep fijne collega’s die meelevend zijn geweest maar echte vrienden zijn het niet. Het moet zelfs nog scherper worden gesteld: ze komen niet eens in de buurt.

Zo kreeg ik tijdens een van mijn opnames, ja, u leest het woord “een” heel goed, een boeket bloemen met een kaartje. De bloemen waren na 2 weken verlept maar wat ik erger vond, was dat ik de persoon in kwestie, de gever zelf nooit zag nog op de gesloten, nog op de afdeling waar ik weken  (en hier ligt de nadruk op het meervoud) aaneengesloten verbleef.

--roze-rozen-gerbera-boeket-bloemen-bestellen-03

Er is een mopje dat stelt dat “je hebt schuim zat in je familie” en voor mij is dat niet anders. Ik kan mij slechts eenmaal een bezoek van een tante en oom herinneren; een kaartje kreeg ik nooit van wie dan ook. Neven en nichten lieten zich niets aan mij gelegen liggen.

Herkent u het beeld van verlatingsangst en eenzaamheid? Dan wens ik u Astrid en Wilfred toe. Zij kwamen wekelijks, soms zelf twee keer per week. Hun handen verzorgden dat ik mijn lievelingsmuziek kreeg, schoon ondergoed, een blikje cola of een boek.

Een klop op de schouder, een kus op mijn wang en bijna standaard dat blikje cola. Ergens heeft mij dat de moed gegeven door te gaan want met dat eenvoudige drankje kwam tevens die blik van “jij redt het wel”.

Ik hoop natuurlijk dat iedereen zich diep schaamt die zich aangesproken voelt door de eerste alinea en nee, het is niet meer nodig dat jij jezelf verontschuldigd maar het wordt de hoogste tijd dat jij bij jezelf te raden gaat of het niet anders kan, wat zeg ik, ik zeg “moet”.

Laten wij er zijn voor elkaar. Ik wens U een gezegend 2015 toe.

 

Rolf Th.J. van der Geest (ervaringsdeskundige)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *