Dopamine (mei 2011)

Dopamine.

 

Schrijven over iets waar je geen verstand van hebt maar waar je wel mee geconfronteerd wordt als je een psychose hebt of hebt gehad. Ik waag me aan een artikel over dopamine en loop het risico half geleerd Nederland over me heen te krijgen. Er zullen namelijk beslist factoren zijn die ik hier ga vergeten en er zullen delen zijn die wetenschappelijk beslist beter onderbouwd kunnen worden maar niettemin: ik waag het erop.

 

De hersenen maken onder andere stofjes aan die ervoor zorgen dat de receptoren (de zenders en ontvangers) in die hersenen op de juiste afstand van elkaar blijven staan. Een van die stofjes heet dopamine. Is er teveel dopamine dan staan de receptoren te ver van elkaar af. Dit wordt over het algemeen ervaren als een afgestompt gevoel. Men beleeft de dingen van het leven met een lagere intensiteit. Bij een tekort aan dopamine staan de ontvangers en zenders te dicht bij elkaar. Er is een hyperactiviteit, de betrokkene denkt de hele wereld aan te kunnen en voelt zich soms de Almachtige God.

 

Ik werd voor de eerste keer geconfronteerd met een overschot aan dopamine toen mijn moeder overleed. Dit was een buitengewoon traumatische en emotionele ervaring. Mijn hersenen raakten in een soort van “overdrive” waarin verdriet en angst om een eerste plaats streden. De angst werd ingegeven doordat mijn biologische vader wel eens naar de begrafenis zou kunnen komen. Ik had de man al bijna 30 jaar niet meer gezien. Toch waren er noch andere factoren aanwezig. Een goedbedoelende overbuurvrouw belde om 23.00uur ’s avonds op om te vragen welke bus er naar de kerk reed en of zij met iemand mee kon rijden. Dan was er het bericht van de vaste pastor, hij was pas met emeritaat gegaan en zag ervan af de mis te doen voor mijn moeder.

 

In het normale leven kan je makkelijker omgaan met dergelijke tegenslagen maar in een speciale situatie kan je dat er net even niet bij hebben. Er wordt wel eens te makkelijk gezegd “dat zijn de zorgen van alle dag”. Toch ben ik van mening dat de mens beperkt is in wat hij of zij aan kan. Ieder individu kent zijn eigen geschiedenis en er is niemand die er vroeg of laat aan ontkomt.

 

De productie van dopamine wordt geremd door een bepaalde soort medicatie namelijk onder andere lythium maar er is ook bijvoorbeeld zyprexa. De juiste hoeveelheid van deze medicijn zorgt voor de juiste afstand van de receptoren. Het is een hulpmiddel waar je nooit helemaal vanaf komt. De spiegel (gemeten in het bloed) mag niet boven of onder bepaalde waarden komen. Omdat ieder mens verschilt van de ander is de hoeveelheid lythium of zyprexa die toegediend wordt ook steeds verschillend. Er kan zelf of in overleg met de arts worden afgebouwd in de dosering en de ervaring leert dat het beter is.

 

Bijna alles wat te maken heeft met lichamelijke of geestelijke inspanning is goed voor de geestelijke stimulans van stoffen die de receptoren op de juiste afstand houden en de productie (zowel af- als toename) van dopamine bevorderen. Bijvoorbeeld: wandelen, fitness, het schrijven van een artikel, fietsen of schoonmaken. Natuurlijk moet men wel oppassen om van de een op de andere dag de Tour de France te willen rijden zonder enige voorbereiding. De toverwoorden hierbij zijn “doe het, maar doe het met mate en doe vooral de dingen die je normaal ook leuk vindt”.

 

Rolf Th.J. van der Geest (ervaringsdeskundige).

© Copyright Cliënten Belangen Blad mei 2011

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *