De herstelkaravaan (juli 2013)

De herstelkaravaan.

Bij het woord karavaan krijg ik meteen beelden van oosterse types met tulbanden om, die in een lange sliert van kamelen zich door de een of andere snikhete woestijn weten te worstelen. Ik hoor de klagende hobo die de slang uit zijn kruik lokt. Ik zie exotische vrouwen wier gezicht driekwart bedekt is en ik eet vijgen en dadels zo sappig uit de oase.

De karavaan die wij te zien krijgen, is en andere, een met witte jassen zowel van verpleegkundigen als doktoren. Wel een waar menselijkheid en compassie voorop staan dat is althans die ik heb meegemaakt.

Er blijkt een duidelijk verschil tussen de periode van ziek zijn en die van herstellen. De eerste duurt betrekkelijk kort de tweede kan een veel langere tijd duren. Ik kijk maar naar mezelf: de periode van de laatste opname duurde slechts 5 weken maar de periode van herstel nu al ruim 3 jaar en het einde is niet in zicht. Een van de positieve kanten die eraan vastzit, is wel dat de periode van herstel er een is waarbij het steeds beter gaat of je boekt langzaamaan vooruitgang.

Ik had een writersblock toen ik aan dit artikel begon en Karin Goudsmid stelde voor om het onderwerp “herstel, even wachten, pizza” te noemen. En zo is het maar net. Heb je het geduld om te wachten, om op vooruitgang te durven wachten, dan zul je zien dat op langere termijn die vooruitgang ook werkelijk geboekt wordt. Ben je iemand met een kortere wachttijd dan is de vooruitgang maar moeilijk te onderscheiden.

“Herstellen verliep bij mij ook niet altijd soepel” zo schreef ik al eens in een van mijn columns. Ik weet inmiddels dat als ik activiteiten ontplooi, ik dit stapje voor stapje moet doen. Niet alles in een keer willen, nee echt stapje voor stapje. Zo heb ik inmiddels iets van mijn oude ‘zelf’ terug gevonden iets waarvan ik tijden heb gedacht dat ik het kwijt was geraakt, voorgoed. De spontaniteit van weleer, het komt allemaal terug als je maar geduld hebt.

“Maar jij gelooft in mij, je ziet toekomst voor ons allebei” zo zong Andre Hazes en daarmee wil ik dit artikel eindigen. Een hartverwarmend ‘dank je wel’ aan diegene die naast je blijven staan in moeilijke tijden, die je steunen als dat nodig is, tegenslagen weten op te vangen kortom onze naasten, onze vrienden.

 

Rolf Th.J. van der Geest ervaringsdeskundige

© Copyright Cliënten Belangen Blad juli 2013

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *