Author Archives: rolf

Het zalfje (juli 2015)

Er zullen lezers zijn die het navolgende hilarisch vinden maar ik weet wel zeker dat er ook doktoren, psychiaters en verpleegkundigen zijn die het navolgende verhaal herkenbaar vinden maar des al niet te min niet echt leuk. Om het verhaal wat op te vrolijken heb ik het woord ‘zalfje’ met een oplopend cijfer aangeduid.

  1. Werd voorgeschreven door een arts die zei dat het er dezelfde avond zou zijn.
  2. Die avond was niets gearriveerd. De nieuwe kansen lagen de volgende ochtend
  3. Ook hier werd ik teleurgesteld; nee, de middag dan kwam alles binnen
  4. Geïrriteerd nu een beetje want ook in de middag niets
  5. Vooruitgang want jawel, maar niet op het medicatieblad en dus niet uitgereikt
  6. Laat in de avond: wel op medicatieblad maar niet in eigen beheer mogen hebben
  7. Wel in eigen beheer – 21 ieder dag zowel bij ochtend als avond melden dat ik het gebruikt had; dit was slechts een mondelinge controle.

Laat ik nog een poging wagen maar nu met een verstopt oor.

Diezelfde arts die mij het zalfje had voorgeschreven, constateerde tweezijdig een verstopt oor; een zogeheten prop. Hier was olie en een watje de eerste remedie maar simpeler was een oorspuit. De afdeling moest er eentje hebben maar ook van de gesloten afdeling kon men de spuit niet vinden. Dan toch maar de olie en jawel, het werd toegestaan een fles olijfolie op mijn kamer te zetten.

olie pillen

Als ik in de avond terug kom, blijkt de fles verwijderd en staat er een medicinaal cupje met olie. U kunt het raden; alle pogingen op alle afdelingen zijn gedaan: er zijn geen watjes en de klap op de voorpijl: de watjes mag ik de volgende dag zelf gaan kopen.

Dit laatste heb ik inderdaad gedaan maar voor wie denkt: “dat is het dan” moet ik meteen “nee” schrijven. De controle van het oor en de constatering werd gedaan op dinsdag. Omdat ik 6 dagen later met ontslag ging en dus formeel niet meer onder behandeling viel, daardoor werd de afspraak die 1 dag later in de agenda stond, geannuleerd; ik mocht naar mijn eigen huisarts.

En dan vind U het normaal dat mensen langer in die zorg blijven dan gewenst?? Nou, ik niet meer!!!

 

Rolf Th.J. van der Geest (ervaringsdeskundig en redactielid)

Gangen en nog eens gangen (juli 2015)

De geest van iemand die in de war is, functioneert niet op dezelfde wijze als bij een normaal mens. Een drie, viertal jaren geleden beschreef ik al eens de gangen van en naar een open afdeling. Nu ik er recent ben geweest volgt hier weer een beschrijving.

Wie Zuiderpoort niet kent, raakt snel verward, zelfs als niet opgenomene want alleen al de drie mogelijkheden die er zijn die op afzonderlijke tijdstippen dan ook nog eens afgesloten blijken, zijn een crime.

Laat ik beginnen, komende vanaf het Spaarne Gasthuis, met de gang naar Fact; direct links na de rode banken. Halverwege kan je rechtsaf om in de olijventuin te komen. De toegangsdeuren van Fact zijn na tijd X ‘gesloten’ of alleen met een pasje te openen. De tuin zelf heeft een handmatige en een automatische deur waardoor je In die olijventuin rechtdoor loopt, door een rode dubbele deur een gang in. Ergens bovenaan het plafond hang een bordje met Kliniek Open Volwassenen. Voordat je daar bent passeer je eerst aan de linkerzijde een gang naar het B-gedeelte van de afdeling zelf.

De tweede linkse deur leidt naar 4 toiletten en de derde dubbele deur; ook alleen op gezette tijden open; naar de afdeling zelf. Begin alvast maar te lachen want rechts is er ook een deur waarmee de doorgaande gang die van de andere kant af, voorbij de olijventuin en de liften, soms, met nadruk op soms, toegankelijk is.

gangenResume: bij nacht en ontij keuze uit twee deuren via de olijventuin en daarna op gezette tijden toegang naar de afdeling.

Nog een stapje moeilijker? De linkse deur van de olijventuin leidt naar de Fact maar is zoals gezegd niet altijd open. En voor wie het nu nog snapt: de olijventuin is aan de zijde van de receptie (zeg maar Europaweg) toegankelijk maar kent wederom een handmatige en een automatisch deur die na tijd Y alleen met een belpaneel toegankelijk zijn. Dit is de toe- uitgang naar de Americavaart.

Google maps is wellicht een betere optie.

Rolf Th.J. van der Geest (ervaringsdeskundig en redactielid)

Gewonnen of verloren (augustus 2015)

Velen onder U zullen het gevoel van ‘verloren’ herkennen als men weer in een nieuwe psychose is beland. Ook ik moet vol spijt bekennen dat er net weer een opname achter de rug is. Weer eentje met verschillende psychologische nieuwigheden waar vooral toch de tendens dat ik door moest gaan,

Het is allemaal waar; overal zitten positieve kanten aan waar ik wat aan heb gehad. Er was echter ook weer de toenemende irritatie over het gedrag van medebewoners of het te laat verschijnen op een afspraak van dokter nummer zoveel.

Slechts eentje wist, in de maand dat ik er zat, op tijd te komen. Hierbij meteen dan aangetekend dat hij ernstig betwijfelde of dit eigenlijk wel goed is. Ik reken hem bij de positievelingen want gelukkig: ik heb uiteindelijk gewonnen.

guiseppe verdiDat ‘gewonnen’ uit zich in het feit dat ik, met Othello van Verdi op, thuis achter mijn eigen laptop, mijn eigen verhalen kan schrijven. ‘Gewonnen’ is ook weer de dagelijkse wandeling door het park en de vele bemoedigingen die ik krijg. Ik word omschreven als ‘een sterke man’.

Wie het artikel van 4,5 naar 1 heeft gelezen, weet dat ik een lustrum vier. Jawel, ik schrijf dit niet in de verleden tijd maar in de toekomstige tijd. Ik ben koppig; ik negeer gewoon de laatste psychose en probeer in rap tempo mijn leven weer op te pakken.

Zelfs de waarschuwing van mijn behandelaar dat ik “nooit meer de oude” zou worden en dat ook dit weer inleveren betekent, sterkt mijn koppigheid en vastberadenheid. Er zijn namelijk bewoners die de werkelijke zon zelfs voor lief nemen en zeggen niet meer te kunnen genieten. Het ‘leven’ heeft hen teveel tegenslag gebracht en vaak overheerst de gedachte dat een nieuwe aangeboden therapie geen soelaas zal bieden.

Probeer!!!! Blijf proberen! Zelfs 5% wist is dus werkelijke winst.

Je “oude zelf” is verleden; leer ervan;

Het kijken naar mogelijkheden in plaats van naar beperkingen is “jouw toekomst”

Maar het meest belangrijke:

GENIET TEN VOLLE VAN HET  “NU”.

Rolf Th J. van der Geest (ervaringsdeskundige en redactielid)

Van 4,5 naar 1 (Maart 2015)

U kent mij. Ik ben al 12 jaar bezig met Herstel en toen de heren doktoren mij 5 jaar geleden instelden op de juiste combinatie van medicatie werd een duidelijke start gemaakt om uit het dal te kruipen.

Je vraagt je soms af waarom het zo lang moet duren maar dat ligt besloten in het feit dat we vandaag de dag wel heel veel weten over het functioneren van die hersenen maar eigenlijk weet men ook heel veel, zo niet meer, niet.

Natuurlijk ligt aan de keuze van welke medicatie bij welke aandoening het beste past, een gedegen studie ten grondslag. Het is niet zo dat men maar wat doet en juist als je denkt: “nu kan ik wel zonder” is het van het allergrootste belang juist dan vol te blijven houden met als grootste motivatie dat je anders  weer terugvalt naar een psychose.

In begin 2014 wilde ik eigenlijk van al die ‘troep’ af en juist door mijn vorm van communicatie naar de psychiater toe, mocht ik van de 4,5 die ik slik, een halfje afhalen. Ik had de gevolgen van ‘slechts’ dat halfje totaal verkeerd ingeschat. Die minimale wijziging bracht toename van prikkels teweeg zoals verliefdheid waar ik totaal niet mee om kon gaan.

Mijn interpretatie van iemand met een frons op het voorhoofd werd vertaald in agressie. Misschien wel door de toename van al dat soort prikkels begon ik naar anderen toe ook weer geprikkeld te reageren. Mensen herkenden mijn gedrag niet en een enkeling sloeg alarm door, gelukkig tegen mij, te zeggen dat ik een verandering onderging of signalen afgaf die niet juist waren.

De grootste strijd die je voert, is  dus het leren omgaan met de beperkingen die een psychische aandoening met zich meebrengt. Op het moment dat je het woord ‘beperkingen’ en de volledige lading daarvan begrijpt, ga je denken in wat zijn mijn ‘mogelijkheden’.

Ik zal nooit beweren dat het makkelijk is en nu ik op 1 mg ‘troep’ ben beland, krijg ik nog steeds signalen uit mijn omgeving. Dat signaal incasseren, is helemaal niet leuk maar het omzetten, het verbeteren van jezelf, is dat wel.

Gelukkig ben ik vandaag de dag in staat mijn ervaringen op schrift te stellen, college aan studenten psychologie te geven  en mijn Herstel uit te dragen in de gespreksgroep op de Open Afdeling van Zuiderpoort.

Het klinkt gek maar in de verhalen die ik hoor van bewoners zit voor mij weer herkenning van die valkuilen waar ik ben ingestapt.

Vergeet mijn adagium niet het  luidt: “Remember me, but ah forget my fate”.

Rolf Th.J. van der Geest (ervaringsdeskundige en redactielid)

La forza del destino (februari 2015)

10 per jaar. (de macht der grote getallen)

Gemiddeld schrijf ik 10 artikelen per jaar en probeer hiermee altijd de hoop uit te dragen dat het mogelijk is te herstellen van psychoses en daardoor vier ik tevens in juni dit jaar mijn eerste lustrum. Of patiënten, verpleegkundigen of zelfs behandelaars iets hebben aan die artikelen weet ik eigenlijk niet zo goed maar laatst sprak een jonge dame mij bij de lift aan met de woorden: “ik ken U, U heeft bij ons college gegeven over psychoses”.

Vooral dat woord ‘college’, want in de eerste jaren dat ik samen met Henk Schutte dit deed, werd het nog ‘voorlichting’ genoemd. Bedenkt U zich maar eens dat ik 100 keer college heb gegeven met een gemiddelde van 7 of 8 studenten die ‘wij’ hebben geprobeerd van onze filosofie in het leven te overtuigen. Alles bij elkaar, naar beneden afgerond 700 jonge enthousiaste mensen aan het begin van hun carrière. En als je dan wordt aangesproken of dat iemand je een compliment geeft over je lezing of je artikel; dan, ja dan groei je.

En dan natuurlijk het platform dat mij zo breed geboden is, want van die 75 artikelen die ik dus schreef is er slechts 1 afgewezen. Ik heb een boodschap en probeer die steeds sterker uit te dragen: geef de moed niet op; je bent veel sterker dan jezelf denkt; denk in mogelijkheden, niet in beperkingen; aan het eind van de tunnel is licht.

Neem gerust dit artikel mee en leg het onder je kussen en lees dagelijks mijn adagium dat het klein begint met het doen van een sudoku-puzzel om uit te groeien naar het lezen van een volledige krant. Een eerste stap in de goede richting is het blokje rondom het ziekenhuis van een half uur om misschien 5 jaar later te eindigen met de marathon van New York. Denk niet dat een terugval of een eerste psychose het einde van de wereld betekent.

kaarsGeloof mij; er is altijd iemand die voor jou een kaarsje opsteekt en bid tot de Grote Schepper. Het is een simpele gedachte; een moment waarbij aan jou, ja, werkelijk aan jou wordt gedacht afgezien van het feit dat je jezelf nu eenzaam en verlaten voelt.

La forza del destino; de kracht van het lot. Ik geloof dat je kracht uit je eigen lot kunt putten en dat na lang knokken de zon weer gaat schijnen. Het wordt nooit meer als vroeger, laat ik vooral daarover eerlijk zijn, maar het wordt wel eentje waar het woord TOEKOMST weer met hoofdletters geschreven is.

 

Rolf Th.J. van der Geest (ervaringsdeskundige en redactielid)

Echte vrienden (december 2014)

Er zijn tientallen kennissen en ik ken een grote groep fijne collega’s die meelevend zijn geweest maar echte vrienden zijn het niet. Het moet zelfs nog scherper worden gesteld: ze komen niet eens in de buurt.

Zo kreeg ik tijdens een van mijn opnames, ja, u leest het woord “een” heel goed, een boeket bloemen met een kaartje. De bloemen waren na 2 weken verlept maar wat ik erger vond, was dat ik de persoon in kwestie, de gever zelf nooit zag nog op de gesloten, nog op de afdeling waar ik weken  (en hier ligt de nadruk op het meervoud) aaneengesloten verbleef.

--roze-rozen-gerbera-boeket-bloemen-bestellen-03

Er is een mopje dat stelt dat “je hebt schuim zat in je familie” en voor mij is dat niet anders. Ik kan mij slechts eenmaal een bezoek van een tante en oom herinneren; een kaartje kreeg ik nooit van wie dan ook. Neven en nichten lieten zich niets aan mij gelegen liggen.

Herkent u het beeld van verlatingsangst en eenzaamheid? Dan wens ik u Astrid en Wilfred toe. Zij kwamen wekelijks, soms zelf twee keer per week. Hun handen verzorgden dat ik mijn lievelingsmuziek kreeg, schoon ondergoed, een blikje cola of een boek.

Een klop op de schouder, een kus op mijn wang en bijna standaard dat blikje cola. Ergens heeft mij dat de moed gegeven door te gaan want met dat eenvoudige drankje kwam tevens die blik van “jij redt het wel”.

Ik hoop natuurlijk dat iedereen zich diep schaamt die zich aangesproken voelt door de eerste alinea en nee, het is niet meer nodig dat jij jezelf verontschuldigd maar het wordt de hoogste tijd dat jij bij jezelf te raden gaat of het niet anders kan, wat zeg ik, ik zeg “moet”.

Laten wij er zijn voor elkaar. Ik wens U een gezegend 2015 toe.

 

Rolf Th.J. van der Geest (ervaringsdeskundige)

Wat is herstel? (december 2016)

De erkenning van je eigen kwetsbaarheid is tevens de erkenning van je eigen kracht.

Herstel is allereerst het aanvaarden van de beperkingen die een psychische aandoening met zich meebrengt. Hierdoor ontstaat zicht op een hoopvolle toekomst. Je denkt niet meer in beperkingen maar in mogelijkheden. Echter op het moment dat teveel mogelijkheden realiteit worden ontstaat besluiteloosheid wat op zich dan weer een beperking is. Deze cirkel kan alleen doorbroken worden als men de kern van de mogelijkheden weet te benoemen en weet te beperken. Zo ontstaat namelijk weer de aanvaarding.

Aanvaarding van de beperkingen is echter geen statisch en voldongen begrip; het wordt hier bedoeld als actief jezelf tot het uiterste inzetten en de keuze te maken tot het behalen van een optimaal herstel.

De strijd definieert zich als het veroveren en overwinnen van jezelf.

Herstel is ook het uitdragen van je verhaal naar hen die dat nodig hebben door professie of juist door opname. De boodschap is dan voor beide groepen: er is toekomst.

Herstel is ten slotte het accepteren van anderen en omstandigheden zoals ze zijn zonder daar een oordeel over te vellen. Pas als we de aanvankelijke problemen aanvaarden als realiteit kunnen we de strijd aangaan; zo kan positieve energie tussen personen blijven stromen en evolueren we onszelf.

het-regent-vallende-sterren-1282

Haarlem, december 2016, Rolf Th.J. van der Geest

 

 

 

 

 

Het hoeft er maar een te zijn (december 2014)

Kerstmis 2014 wordt weer in veel gezinnen gevierd met konijn of kalkoen; de rijkdom spettert u in dit artikel tegemoet. U hoort het klinken van het dure kristal. Neem een slokje van de wijn we hebben en rood en wit. Gestoofde peertjes; een kerstboom soms met stalletje en toch zijn er ook  weer deze kerst weer mensen eenzaam geweest.

Eigenlijk wil ik u schrijven dat er door, in ieder geval deze ene, redacteur aan u gedacht is. Ik stelde mij voor dat u geen enkele kerstkaart kreeg. Dat u zich de aankoop van een kerstbrood niet kan veroorloven. Ja, mensen, kijk om je heen je ziet ze op stations of voor de ingang van een super: mensen met nadruk op het woord ‘mensen’ die dat niet kunnen.

2014 was voor mij het jaar waar mijn beide ouders zijn overleden. En dan plots wordt je teruggeworpen op de essentie van het bestaan; je gaat vragen stellen over wie je bent en de invloeden van je opvoeding.

Toch is ergens dit jaar het besef gekomen dat ik een boodschap heb om uit te dragen namelijk de boodschap dat je NOOIT moet twijfelen of het nog goed komt. De kracht die jij in jezelf hebt als mens, is zo groot dat je die energie kunt en moet gebruiken om te overleven. Een andere keuze is er niet

Ik ben het voorbeeld dat het mogelijk is; er IS een leven na een psychose; je WORDT weer gewaardeerd in de maatschappij; en hoewel je dat nu misschien niet ziet: er ZIJN mensen die om jou geven; die aan jou denken. Het meest eenvoudige voorbeeld is de hand, de klop op je schouder. Dat betekent: bemoediging en jij komt er wel.

1022btj0sl

Recentelijk ben ik gestuit op een filosofisch concept van Deepak Chopra. Dit kwam er op neer dat als jij vandaag begint een glimlach aan een wildvreemde te schenken; je diezelfde dag nog van iemand die ook jij totaal niet kent weer een glimlach retour krijgt.

Geluk is dus maakbaar; het begint met jouw glimlach.

 

Ik wens u een gezegend 2015 toe.

Rolf Th.J. van der Geest (redactielid en ervaringsdeskundige)

Daar ben je gedragen (oktober 2014)

Natuurlijk hoop ik dat iedereen die ons blad leest deze titel als filosofische standpunt herkent. Het is een oud verhaal dat vele variaties kent maar in principe komt het erop neer dat twee mensen aan het eind van hun leven terugkijken naar hun voetsporen door de tijd. Ze onderscheiden al gauw twee sporen die naast elkaar lopen en de een zegt tegen de ander dat het die momenten zijn geweest waar ze letterlijk zij aan zij zijn opgetrokken.

Er zijn echter ook momenten in die levensloop waar slechts een spoor te zien is en plots zegt de ene verwijtend: waar was je toen het mij moeilijk ging? En de ander antwoordt: daar ben je gedragen.hqdefault

Een mooi filosofisch standpunt waarmee ik feitelijk iedereen wil oproepen de ander te dragen daar waar het hem of haar moeilijk gaat. Dat hoeft echt niet zo moeilijk te zijn en soms is het zelfs belachelijk simpel. Leg bijvoorbeeld eens een arm om iemands schouder. Stuur eens een kaartje met slechts 4 woorden: ik denk aan je. Een bos bloemen doet ook zoveel goeds.

Ziet U; dit heeft een tweezijdige werking: niet alleen doet u de ander hiermee een groot plezier nee, u doet ook uzelf hiermee een groot genoegen namelijk om er eventjes te zijn voor de ander.

We jachten en jagen door onze huidige computergestuurde maatschappij heen dat we inderdaad vergeten stil te staan bij wat de ander maar ook bij wat onszelf nu werkelijk bezighoudt. We zitten in de trein met smartphones tegenover elkaar en knopen geen gewoon gesprek meer aan over het weer. We leven dan wel met elkaar maar ook langs elkaar.

Dat fenomeen van langs elkaar leven, zou ik graag doorbreken en inderdaad is interactie tussen twee volslagen vreemden daarvoor het beste middel. En weet u? hoe vaker je het doet hoe makkelijker het je afgaat en hoe meer plezier je erin krijgt.

Durf de moed op te brengen de ander te dragen want alleen zo leven we in een betere wereld.

Rolf Th.J. van der Geest (ervaringsdeskundige en redactielid)

© R.T.J. van der Geest, oktober 2014.

 

Buitenspel (oktober 2014)

Lieve lezers ik sta even tijdelijk buitenspel of moet ik schrijven “buiten het spel”? Ik heb niks misdaan maar toch heb ik een week geleden de rode kaart van de scheidsrechter gekregen en het kon niet anders: ik moest het speelveld af en de catacomben in op weg naar de kleedkamers.

Veel van mijn medespelers vonden het “achteraf” een verstandige beslissing van de scheids maar ik was voornamelijk boos op mijzelf omdat ik het zo had laten gebeuren. Want, ja, twee jaar zat ik in een toenemende flow; mijn energie nam explosief toe; ik durfde onverwachte stappen te zetten; ik leefde of herleefde weer.
Corporaties-gemeenten-en-huurders-buitenspel-gezet-door-Rijksoverheid
Toen kwam de klap, de gemene wolf in schaapskleren, onverwacht en onvoorzien. Het begon met een “eenvoudige” verliefdheid waarin ik tot driemaal toe werd afgewezen en het eindigde met melancholische en depressieve terugkerende, nare, boze en vervelende gedachten.

Nog maar net voor de definitieve val (van mijn muur) wist ik in te grijpen door Oxazepam te gaan gebruiken en daarna volgde het totaal onnodige en overbodige zelfverwijt. Waar kon het mis zijn gegaan? Waarom had niemand uit mijn omgeving dit gesignaleerd? Ja, achteraf werd er “geluld” ik wist het wel en ik zag het: je werd steeds drukker. Maar wat heb ik aan “achteraf”? Kom verdikkie op het moment suprême!!!

“Het is slechts een kleine stap terug, om straks weer een stap voorwaarts te maken”. Nee, dit lijkt een variant op Neil Armstrong maar heeft een filosofische inslag. Er is toekomst; je doet het goed; je kunt het straks weer aan dat heb je al bewezen; een nachtje niet slapen, betekent nog geen opname; neem de jonge Rolf in je armen en geef hem als volwassen Rolf onvoorwaardelijke liefde en omdenken…..slechts enkele van de steengoede tips die ik kreeg buiten dat ik moest gaan wandelen in het park achter mijn huis.

Er is nog zo’n grootheid die ik bewonder en dat is Martin Luther King want hij sprak veel maar vier woorden heb ik onthouden: “I have a dream” en dat is het mensen: houdt vast aan je droom en geloof erin. Het dal kan diep zijn maar het uitzicht bovenop de berg is zo mooi.

Ik hoop jullie allen spoedig als de “oude” Rolf weer te ontmoeten of te spreken.

Rolf Th.J. van der Geest (redactielid en ervaringsdeskundige)

© oktober 2014 R.T. J. van der Geest