Appeltaart en de deur (januari 2014)

Appeltaart en de deur.

Herinneringen vervagen soms. Om de een of andere reden weten we niet meer wat er gebeurd is en dan plots is er dat ene woord, die ene naam of die zin die alles weer bovenbrengt. Zo heb ik dat met het woord appeltaart. De hulpverlener die mij opving, sprak telkens over appeltaart die ik zou gaan bakken. Ik weet zeker dat het een grap was en wat ik ook weet, is dat ik er nooit een bakte,

Een andere herinnering is die van de deur. Ik was opgenomen in de Gelderse Vallei, vlak bij mijn camping, en werd daar door bezorgde campinggasten naar toe gereden. Mijn buurman die met die rit mee was, sprak er recentelijk over en zijn meest nare ervaring was niet dat ze mij daar achter moesten laten, nee, zijn negatieve ervaring had te maken met het op slot draaien van de deur.

Alles werd weer levend, zowel het woord appeltaart als het woord deur. Het leek alsof ik weer bij mijn moeder thuis was die altijd heerlijke appeltaart bakte en eventjes voelde ik mij weer opgesloten achter slot en grendel. Ons geheugen is selectief maar er is niet dat voor nodig (en hierbij knip ik met mijn vingers) om een bepaalde gebeurtenis boven te brengen.

Vooraf gaand aan het schrijven van dit artikel had ik een writersblok of ik wist niet meer waarover ik moest schrijven. Met behulp van vrienden, buren en kennissen is er toch weer wat uit de pen gerold en daar ben ik ze dankbaar voor.

Ik vind nog steeds een open deur bij mijn vrienden van de muziek maar ook bij die van Zuiderpoort, Wat ik heerlijk vind, is onder het genot van een goed glas wijn een discussie aangaan over de inhoud van een cursus, een bepaalde behandelmethode of de effecten van toegediende medicatie. Zo hebben we laatst bij een ervaringsdeskundige heerlijk Thais gegeten. En dat lieve mensen is de essentie van vriendschap.

Het is al eens eerder gedaan en zeker door mij maar op deze plaats wil ik jullie in herinnering brengen de woorden van de componist Henry Purcell uit de finale van zijn opera Dido and Aneas namelijk: “Remember me, but don’t forget my fate” of: “denk aan mij, maar vergeet mijn lot niet”. Zijn lot is dat hij zijn geliefde verliest maar daarna niet vergeten wil worden. Hij streeft een soort van onsterfelijkheid na.

 

Rolf Th.J. van der Geest, ervaringsdeskundige.

© Copyright Cliënten Belangen Blad januari 2014.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *