Appelmoes (november 2013)

APPELMOES

Van 26 tot en met 29 oktober 2013 ben ik op een korte vakantie naar Rome geweest. Een prachtige stad waar iedere hoek van de straat wel gevuld lijkt met oudheden en antiquiteiten. Vaak had ik een Engels- of Duitstalige gids die enthousiast vertelde over de schoonheden van de stad. Ik zag het Forum Romanum, beklom de zeer steile trappen van het Colosseum en aanschouwde Michelangelo’s werken in de Sixtijnse Kapel.

Toen ik wegging, zei oom Wim tegen mij: “appelmoes is lekker, maar teveel appelmoes is niet lekker”. Eigenlijk kan ik, nu ik terug ben, deze mening onderschrijven, want het is letterlijk bedoeld: dat op iedere andere hoek van de volgende straat weer iets uit de zoveelste eeuw voor of na Christus is te zien – maar hoewel ik er slechts vier dagen was, had ik er na de tweede dag al schoon genoeg van.

Ook op het niveau van de psychose ging het betrekkelijk goed. Zoals jullie weten ben ik inmiddels drieënhalf jaar zonder terugval, maar toch bemerkte ik kleine signalen. Zoals het heftig trillen van mijn linkerhand toen de landing op Rome werd ingezet en een totaal gevoel van machteloosheid toen ik mijn gids in het Colosseum kwijtraakte. Kleine, minimale terugvallen die mij toch zorgen baarden.

Ik spreek geen woord Italiaans maar gelukkig kon ik met mijn Engels overal terecht. Je kijkt bijvoorbeeld naar een menukaart en hebt geen idee van wat je bestelt, je zit in een buitenlandse taxi en hebt er geen notie van of en waarheen je op weg bent. Je moet ook incasseren want het is de gewoonte van deze aardige Europeanen om een tot anderhalf uur te laat te komen op een afspraak, en daarbij vooral het waarom niet te vertellen.

Ze scheuren door veel te smalle straatjes, weten op een haar na voetgangers en andere weggebruikers te missen en zorgen ervoor dat je hart regelmatig een slag mist. Voor mijzelf weet ik zeker dat ik me de volgende keer beter voorbereid op een dergelijke missie, zodat ik iets meer weet over de achtergronden van het getoonde. Ik zal zeker geen vier georganiseerde rondritten in twee dagen doen, en zal proberen iets meer van de mooie Italiaanse taal te beheersen.

De belangrijkste conclusie van deze korte trip is wel dat ik het weer aandurf om een reis, die toch redelijk gevuld is met onzekerheden, aan te gaan. Ik ben in mezelf zover gegroeid dat ik er de moed voor heb. Dat vind ik niet alleen een compliment aan mijzelf, maar vooral ook aan alle behandelaars die mij in de afgelopen jaren hebben ondersteund.

 

Rolf Th.J. van der Geest, ervaringsdeskundige

© Copyright Cliënten Belangen Blad november 2013

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *