Aan mijn familie en vrienden (juli 2010)

Aan mijn familie en vrienden.

 

Toen ik begon aan deze ode voor mijn familie en vrienden, wist ik het meteen: de titel is incompleet. Er zou eigenlijk iets moeten staan in de geest van: aan hen die mij bijstonden toen het minder goed met mij ging. Hiermee wordt de lading wat meer gedekt want het waren niet alleen mijn vrienden die me bijstonden toen ik in de kliniek was; nee, er waren de verpleegkundigen, diegene die de diverse therapieën gaven, de doktoren en andere geleerden die mij voorzagen van diverse soorten medicatie maar wel op de eerste plaats mijn familie en vrienden.

 

In die eerste week is het moeilijk voor hen die achter blijven. Degene die ze liefhebben, is onder behandeling en mag vaak geen bezoek ontvangen. Dit is om teveel prikkels van buiten uit te sluiten. Daarnaast schijnt het ook niet goed te zijn om de betrokkene in die staat van ‘ontluistering’ te zien. Zo is er in die eerste dagen een oom die schoon ondergoed komt brengen en een ander komt langs met een boek wat gelezen kan worden als ‘het weer wat beter gaat’.

 

Er komen peren, appels en bananen als blijk van medeleven en dan plots is daar die eerste vijf minuten bezoek waarin nauwelijks tien woorden worden gewisseld. Hoe gaat het met je? De standaardvraag maar de patiënt weet daar nauwelijks antwoord op te geven. Hij of zij is zich nauwelijks bewust van het bezoek, is onder invloed van diverse soorten medicatie en weet zich vaak niet te herinneren wat er gebeurd is in die afgelopen aantal dagen.

 

Dan is er een cd-speler met de nodige cd’s en ook de eerste krant met nieuws uit de buitenwereld. Langzaamaan druppelen zo de eerste stukjes van de puzzel binnen. Men begint te vertellen over de dag dat ‘het’ gebeurde. Veel blijkt vergeten, van andere zaken zijn fragmentjes in het geheugen bewaard gebleven Er zijn ook ‘heldere’ momenten en zo wordt alles aaneengesmeed.

 

Ik heb gelukkig vrienden en familie die er zijn als je ze nodig hebt; ingrijpen als het fout dreigt te gaan. Voor hen is deze ode bedoeld. Ik zou niet zonder ze kunnen. Jullie steunen me door dik en dun, in goede en slechte tijden. Bedankt daarvoor.

 

Rolf Th.J. van der Geest (ervaringsdeskundige).

 

© Copyright Cliënten Belangen Blad juli 2010

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *