Monthly Archives: april 2015

Van 4,5 naar 1 (Maart 2015)

U kent mij. Ik ben al 12 jaar bezig met Herstel en toen de heren doktoren mij 5 jaar geleden instelden op de juiste combinatie van medicatie werd een duidelijke start gemaakt om uit het dal te kruipen.

Je vraagt je soms af waarom het zo lang moet duren maar dat ligt besloten in het feit dat we vandaag de dag wel heel veel weten over het functioneren van die hersenen maar eigenlijk weet men ook heel veel, zo niet meer, niet.

Natuurlijk ligt aan de keuze van welke medicatie bij welke aandoening het beste past, een gedegen studie ten grondslag. Het is niet zo dat men maar wat doet en juist als je denkt: “nu kan ik wel zonder” is het van het allergrootste belang juist dan vol te blijven houden met als grootste motivatie dat je anders  weer terugvalt naar een psychose.

In begin 2014 wilde ik eigenlijk van al die ‘troep’ af en juist door mijn vorm van communicatie naar de psychiater toe, mocht ik van de 4,5 die ik slik, een halfje afhalen. Ik had de gevolgen van ‘slechts’ dat halfje totaal verkeerd ingeschat. Die minimale wijziging bracht toename van prikkels teweeg zoals verliefdheid waar ik totaal niet mee om kon gaan.

Mijn interpretatie van iemand met een frons op het voorhoofd werd vertaald in agressie. Misschien wel door de toename van al dat soort prikkels begon ik naar anderen toe ook weer geprikkeld te reageren. Mensen herkenden mijn gedrag niet en een enkeling sloeg alarm door, gelukkig tegen mij, te zeggen dat ik een verandering onderging of signalen afgaf die niet juist waren.

De grootste strijd die je voert, is  dus het leren omgaan met de beperkingen die een psychische aandoening met zich meebrengt. Op het moment dat je het woord ‘beperkingen’ en de volledige lading daarvan begrijpt, ga je denken in wat zijn mijn ‘mogelijkheden’.

Ik zal nooit beweren dat het makkelijk is en nu ik op 1 mg ‘troep’ ben beland, krijg ik nog steeds signalen uit mijn omgeving. Dat signaal incasseren, is helemaal niet leuk maar het omzetten, het verbeteren van jezelf, is dat wel.

Gelukkig ben ik vandaag de dag in staat mijn ervaringen op schrift te stellen, college aan studenten psychologie te geven  en mijn Herstel uit te dragen in de gespreksgroep op de Open Afdeling van Zuiderpoort.

Het klinkt gek maar in de verhalen die ik hoor van bewoners zit voor mij weer herkenning van die valkuilen waar ik ben ingestapt.

Vergeet mijn adagium niet het  luidt: “Remember me, but ah forget my fate”.

Rolf Th.J. van der Geest (ervaringsdeskundige en redactielid)