Mijn ervaring met psychoses

rolf 04

 

 

 

 

Goedendag. Mijn naam is Rolf van der Geest, ik ben 56 jaar oud en ongehuwd. Van maart 2003 tot juni 2015 heb ik 11 psychoses gehad waarover ik iets zal vertellen.

Mijn college begint altijd met een aantal stellingen:

De erkenning van je eigen kwetsbaarheid is tevens de erkenning van je eigen kracht.

Herstel is allereerst het aanvaarden van de beperkingen die een psychische aandoening met zich meebrengt. Hierdoor ontstaat zicht op een hoopvolle toekomst. Je denkt niet meer in beperkingen maar in mogelijkheden. Echter op het moment dat teveel mogelijkheden realiteit worden ontstaat besluiteloosheid wat op zich dan weer een beperking is. Deze cirkel kan alleen doorbroken worden als men de kern van de mogelijkheden weet te benoemen en weet te beperken. Zo ontstaat namelijk weer de aanvaarding.

Aanvaarding van de beperkingen is echter geen statisch en voldongen begrip; het wordt hier bedoeld als actief jezelf tot het uiterste inzetten en de keuze te maken tot het behalen van een optimaal herstel.

De strijd definieert zich als het veroveren en overwinnen van jezelf.

Herstel is ook het uitdragen van je verhaal naar hen die dat nodig hebben door professie of juist door opname. De boodschap is dan voor beide groepen: er is toekomst.

Herstel is ten slotte het accepteren van anderen en omstandigheden zoals ze zijn zonder daar een oordeel over te vellen. Pas als we de aanvankelijke problemen aanvaarden als realiteit kunnen we de strijd aangaan; zo kan positieve energie tussen personen blijven stromen en evolueren we onszelf.

 

 

“When I’m laid in earth, remember me!, but ah, forget my fate”.

Dit komt uit de finale van de opera Dido and Aeneas van Henry Purcell. Het is mijn lijfspreuk geworden nadat ik 11 keer een psychose heb gehad. Dit verhaal heeft dus als leidraad klassieke muziek maar gaat over het herstellen van een psychose.

“Denk aan mij maar ach vergeet mijn lot”. Er zullen weinig mensen zijn die geen enkel doel hebben om na te streven. Ergens, als we erover nadenken, zijn we allemaal bezig een soort van eigen eeuwigheidswaarde te kweken en de filosofische gedachte dat er aan je “gedacht” wordt en dat jouw lot “vergeten” wordt zijn daar exponenten van.

In de opera is het vergeten van het lot het slotthema. In het leven van iemand die bipolair is, kan dit nooit het geval zijn. Psychoses die men heeft meegemaakt, kunnen nooit vergeten worden en ingrijpende fases zoals isoleercel of dwangbuis zijn wonden die, hoewel slechts 10 jaar geleden, toch diep zijn.

Mijn eerste psychose: het is 13 maart 2003 als mijn moeder onverwacht overlijd. Ze is nooit getrouwd en voedde mij alleen op. Ik had twee ontmoetingen gehad met mijn biologische vader maar hij kwam bij de derde en vierde afspraak niet opdagen en hem had ik, ik was in dat jaar 19 jaar toen dat plaatsvond, afgeschreven.

In die eerste dagen na het overlijden van mijn moeder, ik was inmiddels 43 jaar, ontstonden terugkerende en versnellende gedachten over die vader. Ik had hem dus in geen 25 jaar gezien of gesproken.

Op het strand van IJmuiden stampte ik in mijn net gepoetste schoenen en nieuwe begrafenispak 20 keer in dezelfde hoop hondenpoep. Ik wist mijn voet tegen de voorruit van mijn auto te krijgen en schopte er een ster in; de ruit zou immers niet kunnen breken en tenslotte probeerde ik mijn buurvrouw met een zachte sjaal te verwurgen; zij was mijn vleesgeworden vader en ondervond van dit incident gelukkig niks.

Hoe ontstaan dergelijke nare en terugkerende gedachten? Het enige wat ik me uit die periode weet te herinneren is dat eenzelfde gedachte zich herhaalde en dat die ene gedachte ook versnelde. Kennelijk was ik niet in staat dit proces te stoppen en tot vandaag is het mij niet duidelijk waarom die gedachte er is, zich herhaalt en ook nog eens versnelt.

Het verleden, mijn verleden kende 3 maal een isoleercel. Je bent ontdaan van alle menselijkheid en waardigheid want het enige wat je aan je lijf hebt is je onderbroek. Horloge, ringen en bril zijn je afgenomen. In de hoek staat een kartonnen bakje waar je de behoeften in mag doen. Er is een hard en koud rubberen matras met een stugge deken die zich niet om je koude lichaam vormt. Er is geen kussen om je hoofd op te leggen en het raam waardoor je naar buiten “kijkt” bestaat uit een laag glas, een driekwart dichtgedraaide luxaflex en daarachter weer een raam. Er is alleen sprake van schemerdonker waar je de eigen contouren niet in kan onderscheiden.

Ik kreeg haldol in mijn arm geïnjecteerd en of het nu daardoor kwam, weet ik niet maar ik kreeg vervolgens waandenkbeelden. Ik voelde mij God, de Schepper van het heelal, een Allesheerser. Ik zag donkere wolken waaruit de kop van een dinosaurus tevoorschijn kwam en uit de staart van het prehistorische dier groeide weer een nieuwe schepping. Krokodillen, schildpadden, Adam en Eva, niets leek onmogelijk.

Wie de Bijbel kent, weet dat Jezus brood brak als laatste avondmaal voor zijn leerlingen. Een dergelijk symbool kopieerde ik maar toen een verpleegkundige binnen kwam en simpel zei: “kijk hij breekt het brood” werd alles wat ik als echt beleefd had, doorbroken. Ik kon God niet zijn; mijn lot was mens zijn en Rolf worden.

Ik kan iedere student aanraden om eens 48 uur, slechts 2 dagen, in je eentje, bijna zonder vormen van communicatie, onder de medicatie waarvan je niet weet wat het doet, te verblijven in zo’n cel. Het is ook een goede aanrader om zelf eens een volle dag in een dwangbuis rond te lopen. Ik denk dat het onnodig is hier woorden als beperking van bewegingsvrijheid te noemen.

Vandaag de dag kennen we de zogenaamde recover rooms waar iemand die psychotisch is, bij kan komen in ruimtes die impuls neutraal zijn; beter gezegd er zijn zachte kleuren en geluidsimpulsen worden buitengesloten.

In juni 2015 kreeg ik na 5 jaar uit de kliniek te zijn geweest weer een terugval; deze keer omdat de gegevens over mijn biologische vader bij het Noord Hollands Archief niet verifieerbaar waren en er gegevens over mijn moeder boven tafel kwamen die ik liever niet had willen weten.

Henk en ik werken nu ruim 7 a 8 jaar samen en ik wil de analogieën benoemen die wij beiden hebben: Allebei kennen we een verstoorde vader zoon relatie en in mijn geval een overheersende moeder. Beiden hebben we voorliefde voor klassieke muziek en beiden zijn daarin ook scheppend bezig; de een in een koor de ander in een orkest. We hebben allebei Plato’s verzamelde werken geheel gelezen en tot de grote filosofen rekenen we ook allebei Jung, Nietzsche en Sartre. We houden allebei van religieus getinte gedichten en we hebben allebei een hang naar dramatische muzikale verhalen rondom de dood. Tenslotte hebben we beiden dezelfde mythologische held namelijk Parsifal uit de sagen van koning Arthur en de druïde Merlijn.

Vandaag de dag ervaar ik mijn leven soms als een achtbaan van gevoelens dan weer zie ik het als de kalme zee. Een feit is dat ik 2 jaar geleden ben begonnen met vermindering van de resperidon en meer recent met vermindering van lythium. Daardoor heb ik een grote toename van kwaliteit van leven mogen ervaren. Dit heeft echter ook een keerzijde in soms terugkerende melancholische gedachten. Verliefdheid is nog steeds iets waar ik dagen, zo niet weken van slag kan zijn. Het zijn dan voornamelijk de prikkels die mij parten spelen.

Ik wil nogmaals de laatste stelling van herstel herhalen:

Herstel is ten slotte het accepteren van anderen en omstandigheden zoals ze zijn zonder daar een oordeel over te vellen. Pas als we de aanvankelijke problemen aanvaarden als realiteit kunnen we de strijd aangaan; zo kan positieve energie tussen personen blijven stromen en evolueren we onszelf.

Hoe wordt herstel bereikt?

Op de eerste plaats: herstel is een proces dat net als het leven nooit stopt. Wordt bij herstel over het woord bipolair gesproken, in het dagelijks leven kent ieder blijdschap en zorgen dat is inherent aan het leven.

Juist iemand die de controle is kwijtgeraakt, is zich eens temeer bewust van de kwetsbaarheid van het leven. Juist die grip op het leven wordt ondermeer beproefd door medicatie. Ieder mens zal het voorgeschrevene slikken maar wie leest werkelijk de bijsluiter. Dit proces wordt verergerd door juist die bijwerkingen waar weer nieuwe medicatie voor gevraagd wordt. Men blijft op zoek naar de balans. Zelfs als ons die bijwerkingen worden uitgelegd, hebben wij onvoldoende kennis of besef welke consequenties die middelen hebben.

Omdat de voorgeschreven medicatie nooit helemaal die balans oplevert, wordt daarnaast een aanbod van therapieen gedaan. Psycho-educatie, creatieve therapie, sporten, geestelijke bijstand. Zelfs de wijze waarop men zich aanpast binnen de groep bij het kijken naar teevee, het doen van huishoudelijke klusjes zoals het klaarzetten van de maaltijden of de koffie en niet te vergeten het socialiseren met medebewoners of verpleegkundigen; dit alles hoort bij therapie ten bate van eigen of het herstel van anderen.

Juist de herkenning van het verhaal van de ander bij jezelf; de bevestiging van wat bipolair is, vormen samen met gesprekken met hulpverleners en professionals de basis; een basis die ondersteund blijft door medicatie maar wel eentje die leidt tot het vertrek van een afdeling.

Met het internet en de sociale media ligt een wereld van informatie voor ons open. Deze wereld vormt niet alleen informatie maar ook desinformatie. In beiden schuilt een gevaar dat wijzelf maar gaan dokteren. Doseringen; tijdstippen van inname het befaamde broodje aap verhaal om niet te spreken over de grote variëteit van drugs die steeds makkelijker verkrijgbaar zijn. Omdat de gezochte balans nog niet gegeven kan worden juist daarom rijzen alternatieven als paddenstoelen uit de grond.

Wie had bijvoorbeeld 10 jaar geleden van regressie- en hypnotherapie gehoord. Electro-accupunctuur is een fenomeen van de laatste 7-8 jaar en de laatste telg is mindfullness. Er is het financiele aspect, de kosten van 1 sessie liggen tussen de 75 en 150 euro; de therapeuten en de opleiding die je ervoor kunt doen, zijn niet meer te overzien.

Eigenlijk is het een goede vraag of wijzelf niet ziek worden juist van dat hele internet en die sociale media. Wat krijgen we niet dagelijks te verwerken via radio en teevee. Waar is het ouderwetse bordspel, sjoelen of kaarten. Lezen we nog wel eens een boek; luisteren we nog naar een langspeelplaat.

Dit noemen we allemaal vooruitgang die niet te stoppen is maar ik vraag me af of dat werkelijk zo is.

Er is nog een aspect dat raakvlakken met herstel kent: hoe staan wij tegenover onze medemens. Als we respecteren zeggen, gaat dat dan ook voor 100% op voor de mening of het geloof van de ander of bedoelen wij onszelf daarmee??

Misschien wilt u nogmaals luisteren naar de laatste stelling van herstel:

Herstel is ten slotte het accepteren van anderen en omstandigheden zoals ze zijn zonder daar een oordeel over te vellen. Pas als we de aanvankelijke problemen aanvaarden als realiteit kunnen we de strijd aangaan; zo kan positieve energie tussen personen blijven stromen en evolueren we onszelf.

Genezen doe ik volgens mij nooit meer en bij vorige colleges zei ik altijd: “Ik zal nooit meer de oude worden met dezelfde spontaniteit van weleer.” Ik heb een woord toegevoegd aan die zin namelijk: “Ik zal nooit meer de oude willen worden met dezelfde spontaniteit van weleer.” Dit is een gewijzigde zin want terug naar hoe het was meer dan 10 jaar geleden, wil ik nu zeker niet meer.

Ik heb een nieuwe filosofie die ik feitelijk benoemd heb en die is: “Met herstellen ben ik nu nog steeds druk bezig.

5 thoughts on “Mijn ervaring met psychoses

  1. Wanda

    Diepe buiging en groot respect voor het vertellen van uw verhaal. Ik wens u veel sterkte bij uw herstel.

    Hartelijke groet,
    Wanda

    Reply
  2. Els Rong

    Lieve Rolf,
    Dank je wel dat je mij een kijkje in jou leven hebt gegeven. Wat ben je een sterke (en lieve) man. Ik heb je in Banneux ontmoet en ik heb alle respect hoe jij je leven met vallen maar altijd weer opstaan hebt opgepakt.
    Ik ben blij dat jij in mijn leven bent gekomen als voorbeeld van volharding en vechtlust en daarbij een flinke dosis humor.
    Respect Rolf, dat verdien je.
    Knuffel,
    Els

    Reply
  3. Nelleke

    Wat een geweldig verwoordt verhaal..ik krijg spontaan zin om gewoon eens met je af te spreken..Daarna samen te koken en eten..en er in een al pratend de avond af te sluiten…

    Reply
  4. John Spies

    Rolf! Via martin kwam ik op deze site. Om een lang verhaal kort te maken,wil jij mij even mailen? Dan kunnen we een contact tot stand brengen en onze levenservaringen uitwisselen!

    Okay?

    Hartelijke groet, John

    Reply

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *